РИВОЯТИ ДУРУСТУ НОДУРУСТ

Буд, набуд, дар як деҳаи дурдаст пирамарди доное зиндагӣ мекард. Ӯ ҳамеша мардумро насиҳат мекард, ба роҳи рост раҳнамоӣ менамуд ва онҳоро аз бадӣ бозмедошт.

Рӯзе як ҷавон назди пир омада гуфт:

— Бобо, ба ман биомӯзед, ки дар зиндагӣ чӣ дуруст асту чӣ нодуруст?

Пир бо табассум гуфт:

— Писарам, агар хоҳӣ ҳақиқатро бифаҳмӣ, аввал қалбатро аз кинаву бадбинӣ пок намо. Касе, ки дар дил бадӣ дорад, ҳеҷ гоҳ ҳақиқатро намебинад. Ҳар рӯз як некӣ бикун. Агар касе қадр накунад ҳам, ту шахси нек боқӣ мемонӣ.

Ҷавон пурсид:

— Агар одамон некиҳои маро қадр накунанд, чӣ?

Пир гуфт:

— Офтоб ҳар рӯз тулӯъ мекунад, вале ҳама гармии онро қадр намекунанд. Вале офтоб тулӯъ карданро бас намекунад. Ту ҳам чунин бош — аз некӣ кардан ҳаргиз монда машав.

Ибрат: Шояд некӣ ба ту барнагардад, вале дили ту пок мешавад ва туро ба як инсони ҳақиқӣ табдил медиҳад.

НЕКХОҲ БОШЕМ!