РИВОЯТ

Рӯзе шогирде назди устоди хеш омад ва гуфт:

— Устод, ман аз ҳаёт безорам. Ҳар коре мекунам, ноком мешавам. Мардум маро намефаҳманд. Ба фикрам, дигар зиндагӣ арзише надорад...

Устод оромона табассум карда, ба шогирд гуфт:

— Як кӯза об биёр ва як каф намак.

Шогирд овард. Устод гуфт:

— Намакро ба кӯза андоз ва обро бичаш.

Шогирд чашид ва бо асабоният гуфт:

— Талх аст, устод!

Устод хандид ва гуфт:

— Акнун биё ба ин кӯл равем.

Онҳо назди кӯл омаданд. Устод гуфт:

— Ҳамон миқдор намакро ба кӯл андоз ва аз оби он бичаш.

Шогирд иҷро кард ва гуфт:

— Обаш тоза аст, устод!

Устод гуфт:

— Ин мушкилҳои зиндагист, мисли намак. Он миқдор ҳамеша ҳамон аст. Аммо талхии он ба зарфи зиндагии ту бастагӣ дорад. Агар ту қалби худро васеъ кунӣ — мисли кӯл — дигар дардҳо талхӣ намебахшанд.

Хулоса:

Ҳаёт мушкилиҳо дорад, вале қалби васеъ ва диди мусбат метавонад талхии онро ширин созад.