РИВОЯТ

Замоне як подшоҳи бойу тавоно дар дарбораш эълон кард:
— Ба ҳар касе, ки ганҷинаи зиёде меорад, ман ҷоиза медиҳам. Аммо, агар касе чизе биёрад, ки аз ҳамаи ганҷҳо беҳтар бошад, ӯро ба манзили худ наздиктар мекунам.
Рӯзҳои зиёд гузаштанд. Савдогарону бойҳо бо зару ҷавоҳирот омаданд. Аммо подшоҳ ба ягонтои онҳо намегуфт: «Ин беҳтар аст».
Як рӯз, ҷавони фақире бо либоси одӣ вориди дарбор шуд. Дар дасташ китобе буд. Гуфт:
— Эй подшоҳ! Ман ганҷ надорам, вале ин китоб ганҷест, ки ба ман ақл, хирад ва роҳ ба сӯи ҳақиқат медиҳад.
Подшоҳ китобро гирифт, варақ зад ва гуфт:
— Рост мегӯӣ. Илм ганҷест, ки на дузд мебарад, на куҳна мешавад. Ман шуморо дарбори хеш мехоҳам.
Он ҷавон баъдтар вазири донишманд ва мушовири подшоҳ шуд.
Хулоса:
Илм беҳтарин ганҷ аст. Он инсонро боақл, боиззат ва муваффақ мегардонад.