РИВОЯТ

Яке аз подшоҳон бо вазираш ба сафар баромад. Дар роҳ ба деҳе расиданд ва диданд, ки як ҷавони деҳотӣ дар саҳро китоб мехонад. Подшоҳ ҳайрон шуда гуфт:

— Эй ҷавон! Барои чӣ вақти худро дар саҳро бо китобу таҳсил мегузаронӣ? Магар намедонӣ, ки ту деҳқонӣ, на олим?

Ҷавон бо эҳтиром ҷавоб дод:

— Эй подшоҳи одил, деҳқонӣ пешаи ман аст, аммо илм рӯшноии дилам. Агар ман дар саҳро ҷисман заҳмат кашам, пас илм равшанӣ ва ғизои ақлам аст.

Подшоҳ табассум кард ва гуфт:

— Агар ту ин қадар илмдӯст бошӣ, биё бо ман бирав ва дар дарбор таҳсил бикун.

Он ҷавон бо ифтихор илми худро давом дод ва баъд аз чанд сол олими бузурге шуд, ки подшоҳ барои маслиҳат ҳамеша ба назди ӯ мерафт.

Хулоса:

Илмро дӯст доред, ҳатто агар дар саҳро бошед. Зеро илм касро аз хоки пастӣ ба мақоми баланд мебарад.