ҲУНАРМАНД ВА ПОДШОҲ

Замоне як подшоҳе буд, ки одати хубе дошт — ҳар рӯз ба кӯчаҳои шаҳр мегашт ва аз ҳолу аҳволи мардум хабар мегирифт.

Як рӯз чашмаш ба ҳунарманде афтод, ки дар дӯкони хурди худ бо меҳнату заҳмат чизе месохт.

Подшоҳ наздаш рафта пурсид:

— Эй ҳунарманд, ҳар рӯз ин қадар заҳмат мекашӣ, чӣ қадар пул пайдо мекунӣ?

Ҳунарманд ҷавоб дод:

— Эй подшоҳ, Худоро шукр, ҳар рӯз бо дастони худ чизе месозам, мефурӯшам ва ба қадри як-ду динор рӯзии ҳалол ба даст меорам. Ба ҳамин қаноат мекунам, худам ва аҳли оилаам сер мешаванд.

Подшоҳ бо тааҷҷуб пурсид:

— Магар барои ояндаат чизе нигоҳ намедорӣ?

Ҳунарманд гуфт:

— Не, подшоҳам. Ман ҳар рӯз ба Худо такя мекунам. Ҳар рӯз бо меҳнати ҳалол рӯзӣ меёбам. Ояндаро фақат Худо медонад.

Ин суханон подшоҳро сахт ба андеша бурд. Гуфт:

"Ин ҳунарманд бойтар аз ман аст. Ӯ хотирҷамъ аст, меҳнати ҳалол мекунад ва ба Худо таваккал дорад."

Аз ҳамон рӯз, подшоҳ амр дод, ки:

- Ҳунармандонро гиромӣ доред, чунки онҳо бо меҳнати ҳалолашон ҷомеаро зеб медиҳанд ва барои халқ намунаи сабру қаноатанд."

Хулоса аз ривоят:

Меҳнати ҳалол беҳтар аз ганҷ аст.