ВАТАНДӮСТӢ

Гӯянд, ки дар як диёр ҷавоне зиндагӣ мекард, ки ба илму ҳунар дилбаста буд. Ӯ ба шаҳрҳои дур сафар мекард, то аз устодон дониш биомӯзад. Солҳо сипарӣ шуданд ва ҷавон дар ҳар куҷо, ки мерафт, номи нек ба даст меовард.

Рӯзе падари пир аз ӯ пурсид:

– Писарам, ту аз ҳар диёре илм овардӣ, вале барои хоки худ чӣ овардӣ?

Ҷавон гуфт:

– Илмро барои ҳама овардам, падар.

Падар лабханде зад ва гуфт:

– Ватан мисли модар аст: агар фарзанд ба ӯ некӣ накунад, ӯ ҳам беназорату бемеҳр мемонад. Агар илм, қувват ё мол дорӣ, аввал онро ба хоки худ бидиҳ, то мардумат обод гарданд. Пас аз он, ки ватанат обод шуд, метавонӣ ба дигарон низ бахшӣ.

Аз он рӯз ҷавон тамоми дониш ва ҳунари худро барои ободии диёраш сарф кард. Номи ӯ ҳамчун шахси ватандӯст то имрӯз дар хотири мардум боқӣ монд.