ДАСТИ КУШОДА

Гуфтаанд, замоне дар Бухоро савдогаре зиндагӣ мекард, ки ба саховатмандӣ ном бароварда буд. Ҳар рӯз дари хонаи ӯ ба рӯйи меҳмону бечорагон боз буд. Касе гурусна меомад — шикамаш сер, касе бенаво меомад — либосаш пӯшида мешуд.

Рӯзе як шогирд аз ӯ пурсид:

— Устод, шумо чаро ин қадар молро ба дигарон медиҳед? Оё метарсед, ки ягон рӯз кам наояд?

Савдогар бо табассум ҷавоб дод:

— Мол монанди об аст. Агар онро дар зарф маҳкам нигоҳ дорӣ, вай бӯй мегирад ва ифлос мешавад. Агар равон кунӣ, ҳамеша тоза меояд.

Соли дигар савдогар ба сафар баромад. Дар роҳ дуздон ба карвони ӯ ҳамла карданд. Моли бисёри ӯро бурданд, вале аз сабаби саховатмандияш, мардум ба ёрӣ баромаданд: яке озуқаву об дод, дигаре аспу ароба, сеюмӣ пули сафар. Ба зудӣ ӯ боз ба ҳолати пештара баргашт.

Аз он вақт мардум мегуфтанд:

«Дасти кушода — дилро ва молро кушода мегардонад».