САХОВАТМАНД

Гуфтаанд, замоне дар деҳае марде зиндагӣ мекард, ки аз ҳама доротар буд, вале молу давлаташро танҳо барои худ нигоҳ медошт. Як рӯз ба деҳа мусофире омад, ки гуруснаву хаста буд. Мусофир ба дари он мард рафт ва хӯроку об хост.

Мард бо чеҳраи турш гуфт:

— Ман меҳмони ношиносро намепазам, бирав, аз дигарон талаб кун!

Мусофир ноумед шуда, ба дари як деҳқони камбағал рафт. Он мард дар хонаи хоксораш ҳама чизи каме, ки дошт, ба мусофир дод ва гуфт:

— Меҳмон ризқи Худост, агар ман надорам, шояд Худо бароям медиҳад.

Баъди чанд рӯз борони сахт омад ва тӯфон молу давлат ва хонаҳои бузурги дороро хароб кард. Танҳо хонаи он деҳқони камбағал аз офат эмин монд.

  Гуфтаанд, Худо ризқи саховатмандонро ҳифз мекунад ва баракаташро меафзояд, вале бахилон аз он маҳруманд.