Шамъ

Дар замонҳои пеш як подшоҳ ба ҳар шахсе, ки мехост хизматчӣ шавад, як шамъ медод ва мегуфт:

— Шамъро то пагоҳ беқурбон нигоҳ дор.

Бисёре аз довталабон то саҳар шамъро гум мекарданд ё онро хомӯш мекарданд. Танҳо як ҷавон буд, ки тамоми шаб бо эҳтиёт шамъро аз шамол ва борон ҳифз кард.

Субҳ, вақте ки шамъаш ҳанӯз равшан месӯхт, подшоҳ гуфт:

— Агар ту як шамъи ночизро чунин бо масъулият нигоҳ дошта бошӣ, пас метавонӣ корҳои бузургро низ ба дӯш гирӣ.

Ӯ хизматчии боэътимоди подшоҳ шуд ва бо ҳамин сифат дар дилҳо ҷой гирифт.

Панд. Касе ки чизҳои хурдро бо масъулият иҷро мекунад, барои корҳои калон низ шоиста мешавад.