АРЧАИ МАҒРУР

Рӯзе подшоҳи як кишвар дар боғи қасраш қадам мезад. Дар роҳаш сарв ва арчаи бузургеро дид, ки бо зебоии худ фахр мекарданд. Арчаи баланд бо ғурур гуфт:

— Ба ман нигаред! Ман ончунон баланд ва сабзам, ки ба осмон мерасам. Ҳеҷ дарахт ба пояи ман намерасад.

Дар ҳамин дам чашми подшоҳ ба як гули хурду зебо афтод, ки дар канори роҳ оромона мешукуфт. Подшоҳ онро чида, ба бинии худ наздик кард ва аз бӯйи хушаш лаззат бурд. Сипас гуфт:

— Ҳамаи бузургии дарахти баланд ба ман манфиате надод, вале ҳамин гули хурду фурӯтан қалбамро шод кард.

Арча хомӯш шуд ва фаҳмид, ки зебоӣ ва бузургӣ танҳо бо фурӯтанӣ маъно мегирад.

Аз ҳамон рӯз, ҳар касе аз канори боғ мегузашт, аз бӯи ҳамон гул ҳаловат мебурд, вале касе дигар ба арчаи ғурурзада таваҷҷӯҳ намекард.

Панд: Мағрурӣ дили одамонро дур мекунад, вале фурӯтанӣ ва оддӣ будан дилҳоро наздик месозад.