Ахлоқи нек

Ривоят мекунанд, ки як мард писарашро ба назди як омӯзгори донишманд бурд, то аз ӯ илм омӯзад. Пас аз чанд рӯз падар аз омӯзгор пурсид:

— Устод, писарам аз шумо чӣ гуна дониш меомӯзад?

Омӯзгор ҷавоб дод:

— Ман танҳо шамъро фурӯзон мекунам, вале рӯшноиро худи ӯ бояд бубинад. Агар чашмонашро кушода нигоҳ дорад, ҳама чизро хоҳад дид, агар на — ҳатто дар рӯшноӣ ҳам торикӣ мемонад.

Падар гуфт:

— Пас вазифаи шумо чӣ аст?

Омӯзгор табассум карда гуфт:

— Вазифаи ман на танҳо омӯзонидани ҳарфу калимаҳо, балки бедор кардани андеша, ахлоқ ва қалби ӯст. Илм бидуни тарбия мисли шамъест дар дасти кӯдак, ки метавонад ҳам равшанӣ диҳад ва ҳам сӯзонад.

Панд:

Илм ва дониш танҳо бо китобу сухан ба даст намеояд, балки бо тарбия, ахлоқи нек ва истифодаи дуруст аз он пурра мегардад. Омӯзгор роҳро равшан мекунад, вале қадамро худи шогирд бояд гузорад.