Хоксорӣ

Мегӯянд, ки як шогирд бо устоди худ ба боғе даромаданд. Дар он ҷо дарахтон пур аз мева буданд.

Шогирд бо ҳайрат гуфт:

– Устод, чаро баъзе дарахтон сарбаланд истодаанд, вале баъзеашон сархаманд?

Устод бо табассум ҷавоб дод:

– Бингар, фарзанд, дарахте, ки мева надорад, сарбаланду ғурурнок меистад. Аммо дарахте, ки пур аз мева аст, аз вазни меваҳояш сар хам мекунад.

Сипас афзуд:

– Инсон низ чунин аст: касе, ки дониш ва хирад надорад, мағрур мешавад. Аммо одами доно ва пурбаракат ҳамеша хоксор аст, зеро медонад, ки ҳамааш аз фазлу карами Худост.

Панд: хоксорӣ ороиши дониш аст. Чӣ қадаре одам бештар донад, ҳамон қадар бояд бештар фурӯтан бошад.