АФСОНАИ «ҲАФТ ХАЗИНА»

Замоне дар як деҳа писарбачае ба номи Сино зиндагӣ мекард. Ӯ орзу дошт, ки ганҷи бузургеро пайдо кунад. Як рӯз пирамарде ба ӯ гуфт:

– Эй фарзанд, ганҷҳо дар табиатанд. Агар ҳафт хазинаро пайдо кунӣ, хушбахт мешавӣ.

Сино роҳ ба роҳ шуд...

1. Хазинаи аввал – Об

Ӯ ба рӯдхона расид. Об ба ӯ гуфт:

– Ман ташнагии одамонро мешиканам. Маро тоза нигоҳ дор, зеро бе ман зиндагӣ намешавад.

2. Хазинаи дувум – Ҳаво

Боди нарм вазид ва гуфт:

– Ман нафаси ту ҳастам. Агар маро ифлос кунӣ, худат тангӣ мекашӣ.

3. Хазинаи сеюм – Офтоб

Офтоб нур бар рӯи Сино рехт ва гуфт:

– Ман ба ҳама гармӣ мебахшам. Бе ман на гандум мерӯяд ва на ҷаҳон равшан мешавад.

4. Хазинаи чорум – Замин

Сино ба замини сабз расид. Замин гуфт:

– Ман модари ҳамаи шумо ҳастам. Сабр кунӣ, ба ту ҳосил медиҳам.

5. Хазинаи панҷум – Гиёҳ

Гиёҳи сабзе аз хок баромада гуфт:

– Ман бо қуввати худ гуруснагӣ ва бемории шуморо дафъ мекунам. Ман рамзи умедам.

6. Хазинаи шашум – Асал

Занбури асал ба ӯ як қатра асал дод ва гуфт:

– Ширинии зиндагӣ дар заҳмат аст. Ҳар қатра асал меваи сабру меҳнати ман аст.

7. Хазинаи ҳафтум – Мурғ

Мурғе ба осмон парид ва гуфт:

– Ман озодиро меомӯзам. Рӯҳи инсон низ бояд поку озод бошад.

Сино ҳамаи хазинаҳоро ҷамъ кард. Ба пирамард баргашта гуфт:

– Ман ганҷи тилло наёфтам, вале ҳафт ганҷи бузургро дарёфтам: об, ҳаво, офтоб, замин, гиёҳ, асал ва мурғ.

Пирамард хандид:

– Ҳамин аст ганҷи ҳақиқӣ, фарзанд. Агар онҳоро дӯст дорӣ ва нигоҳ дорӣ, ҳамеша хушбахт мешавӣ.

Панд: Ганҷи ҳақиқӣ дар табиат аст ва касе, ки онро ҳифз мекунад, зиндагии ширин ва хушбахт меёбад.