РИВОЯТ ДАР БОРАИ ОДАМИГАРӢ

Мегӯянд, ки дар замони қадим ду ҳамсоя зиндагӣ мекарданд: яке марди доро, дигаре марди камбағал. Марди доро ҳамеша ба сарват ва мансабаш ифтихор мекард, вале ба дигарон дастгирӣ намекард. Марди камбағал бошад, ҳарчанд рӯзгори вазнин дошт, аммо дилу нияти соф ва дасту дили кушода дошт.

Як рӯз қаҳтӣ фаро расид. Халқ аз набудани ғизо ранҷ мекашид. Марди сарватманд анборҳои пур аз ғалла ва ғизо дошт, вале ба ҳеҷ кас чизе намедод. Марди камбағал бошад, охирин нонеро, ки дошт, бо кӯдаки ятиме, ки дар роҳ дид, тақсим кард.

Хабар ба подшоҳ расид. Подшоҳ ҳарду мардро ба ҳузур хонд ва гуфт:

— Ман мехоҳам бидонам, ки кӣ аз шумо одамигарӣ ва инсони ҳақиқӣ дорад.

Марди сарватманд бо кибр гуфт:

— Ман дороиямро бо меҳнат ба даст овардаам ва онро нигоҳ медорам.

Марди камбағал бо оромӣ ҷавоб дод:

— Одамигарӣ дар дороӣ нест, балки дар он аст, ки ту бо ҳамдардӣ ва саховат дили дигареро шод гардонӣ.

Подшоҳ аз ҷавоби марди камбағал хурсанд шуда, гуфт:

— Сарват мегузарад, мансаб нопойдор аст, вале одамигарӣ ҳамеша дар дилҳо боқӣ мемонад.

Аз ҳамон рӯз мардум ба марди камбағал эҳтироми бузург мекарданд ва номи ӯро ҳамчун намунаи ода‌мигарӣ ёд менамуданд.

Панд: Одамигарӣ дар кӯмак ба дигарон, дилсӯзӣ ва ҳамдардист, на дар сарват ва мансаб.