Китоб

Ҳикояи "Китобе, ки зиндагиро дигар кард"...

Рӯзе як писарбачаи номаш Анис ба мактаб мерафт. Вай китобхон набуд — ҳамеша мегуфт:

– Барои чӣ китоб хонем, вақте ки телефон ҳама чизро мегӯяд?

Як рӯз дар роҳ ба хона, ӯ китобе ёфт. Саҳифаҳои он каме кӯҳна буданд, вале номи он ҷолиб буд:

«Нури дониш».

Анис китобро кушод, ва аз саҳифаи аввал чунин ҷумла хонд:

" Китоб дӯстест, ки ҳеҷ гоҳ туро фиреб намедиҳад".

Ин сухан ба дилаш нишаст. Шом он китобро то охир хонд. Дар он аз дониш, ахлоқ, меҳнат ва орзу сухан мерафт. Ҳар як саҳифа ба ӯ чизе меомӯхт.

Аз ҳамон рӯз Анис дигар шуд:

Ӯ ҳар рӯз як соат китоб мехонд, ба дӯстонаш маслиҳат медод, ки китобхон шаванд. Бо гузашти вақт, Анис дар мактаб беҳтарин хонанда гардид.

Як рӯз муаллимаш гуфт:

– Анис, чӣ гуна ин қадар доно шудӣ?

Ӯ бо табассум ҷавоб дод:

– Китоб дӯсти ман шуд. Вақте бо дӯсти хуб бошӣ, худат ҳам беҳтар мешавӣ.

Ибрат:

Китоб на танҳо донишу ҳикмат медиҳад, балки инсонро дигар мекунад.

Китобро дӯст дор, зеро он калиди равшании ҳаёт аст.