ВАТАН - МОДАР

Ватан! Чӣ гуна калимаи гуворост, сода, дилнишин ва равон. Ҷаҳон-ҷаҳон маъно нуҳуфтааст дар он. Ватан болу пари инсон, сарфарозию сарбаландии шахс, бахту иқбол, орзу ва умеди инсон аст. Ватан лаби хандон, қуввати ҷон, имону виҷдони одам аст.

Ватан ва Модар ҳаммаъно ва ҳамрадифанд. Он тавр ки инсон як Модар дорад, ҳамин тавр як Ватан дорад. Беҳуда баъзан ин ду калимаро дар паҳлуи якдицар наменависанд: Ватан Модар ва ё Модар - Ватан. Ба қадри модар расидан маънои онро дорад, ки ба қадри Ватан бирасем. Ва агар модарро хор нигоҳ дорем, чунин маъно дорад, ки Ватанро хор дорем. Ватан он ҷост, ки хуни ноф мерезад, яъне зода мешавию нашъунамо меёбӣ. Ватан он ҷост, ки бо ҳамроҳии халқу миллат ва дар ҳалқаи онҳо ба камол мерасӣ, ҳунар меомӯзӣ, дар пайи озодию ободии он мекӯшӣ. Ватан мамлакат ё сарзамини фарохест, ки зодгоҳи туро ҳам фаро мегирад. Оғӯши Ватан мисли оғӯши модар аст. Дар он деҳа, ноҳия ва шаҳрҳои зиёд мегунҷанд. Аз ин оғӯши гарм ҳеҷ чиз берун намемонад, на сангаш, на кӯҳаш, на чашмасоронаш, на рӯду дарёҳои хурӯшонаш ва на боғу роғи сарсабзаш.

Як маънои Ватан моликият аст, яъне тамоми ин хок, ин сарзамин, аз хонаи муқаррариамон то сарҳадҳои дурамон моли мо, сарвати мо, моликияти мо мебошанд. Ба ибораи дигар, мулк аз мову мо аз мулкем.

Қариб дар байни ҳамаи халқҳо саволе паҳн шудааст: аз чӣ сар мешавад Ватан? Ҷавобҳо гуногунанд. Ман ҷуръат мекунам ва посух мегӯям, ки Ватан оғоз мешавад:

- аз аллаи модарон;

- аз афсонаи модаркалон;

- аз панду насиҳатҳои бобо;

- аз расмҳои «Алифбо»;

- аз талошҳои Айнию Лоҳутию Турсунзода;

- аз ҷонбозиҳои фарзандони содиқи Ватан;

- аз ашъори ҷонпарвари Лоиқ:

Ватан сар мешавад аз гоҳвора,
Зи шири поку аз пистони модар.
Ватан сар мешавад аз он тавора,
Ки онро сохта дастони модар.

Ватан - беҳбудию беҳрӯзии мост,
Ватан - хушномию фирӯзии мост.

Ватан сар мешавад з-огарди деҳқон,
Зи «майдо»-ҳои хирманбодгарҳо.

Ватан сар мешавад аз бурдаи нон,
Ки мо хӯрдем аз хони падарҳо.

Ватан - дилҷамъию озодии мост,

Ватан - хушбахтию ободии мост.

Ватан сар мешавад з-он остоне,
Ки бар дунёи равшан по ниҳодем.

Ватан сар мешавад з-он пардабоме,
Ки парвозӣ шудему пар кушодем.

Ватан - имрӯзи мо, ояндаи мост,
Паноҳи мурдаи мо, зиндаи мост.

Ватан яктост, Модар яктост, Моҳу Хуршед ва Замин яктост. Агар касро муяссар гардад, ки дар Ватанаш таваллуд шаваду зиндагӣ кунад, ободию сарсабзӣ аз худ ба ёдгор гузорад, ифтихорест бузург. (М. Лутфуллоев)