Мақолаҳо
Мақолаи навАсадии Тӯсӣ
Асадии Тӯсӣ: зиндагӣ ва мероси илмию адабӣ Ҳаким Абӯмансур Алӣ ибни Аҳмад Асадии Тӯсӣ шоири маъруфи ҳамосасаро, олими луғатшинос ва хаттоти забардасти форсу тоҷик аст, ки дар асри XI зиндагӣ ва эҷод кардааст. Сарчашмаҳо Асадиро мансуб ба шоҳони Аҷам
Убайди Зоконӣ - "Муш ва Гурба"
Агар дорӣ ту ақлу донишу ҳуш, Биё, бишнав ҳадиси «Гурбаву Муш!» Бихонам аз бароят достоне, Ки дар маънои он ҳайрон бимонӣ. * Эй, хирадманди оқилу доно, Қиссаи «Мушу гурба» бархоно! Қиссаи «Мушу гурба»-и манзум, Гӯш кун ҳамчу дури
Убайди Зоконӣ - Қитъаот
Маро қарз ҳасту дигар ҳеҷ нест, Фаровон маро харҷу зар ҳеҷ нест. Ҷаҳон, гӯ ҳама айшу ишрат бигир, Маро з-ин ҳикоят хабар ҳеҷ нест. Ҳунар худ надонам в-агар низ ҳаст, Чу толеъ набошад, ҳунар ҳеҷ нест. Инони иродат чу аз даст рафт, Ғаму фикри
Убайди Зоконӣ - Аз рисолаи "Сад панд"
Агар шарбате боядат судманд, Зи лой шунав нӯшдоруи панд. Зи парвезани(ғарбел) маърифат бехта, Ба шаҳди зарофат баромехта. Эй азизон, умр ғанимат шумаред! Вақт аз даст мадиҳед! Айши имрӯз ба фардо маяндозед. Рӯзи нек ба рӯзи бад
Зарбулмасалу мақолҳои гурҷӣ
Гуреза ҳам худо мегӯяду таъқибкунанда ҳам.. Серҷоғ аз муомила бо гунг хаста шуд. Дарди ангуштро дил ҳис мекунад, аммо дарди дилро ҳеҷ кас. Дарахти калон шамоли сахтро дӯст медорад. Гургро гургона қабул куну рӯбоҳро рӯбоҳона. 6.
Зарбулмасалу мақолҳои ветнамӣ
ЗАРБУЛМАСАЛУ МАҚОЛҲОИ ВЕТНАМӢ Тарбузро зоғ нӯл заду аммо лаклакро ҷазо доданд. Аспро дар сафари дур меозмоянд. Одами зиштрӯ кӯшиш мекунад, зебо намояд; аблаҳ кӯшиш мекунад, ки суханҳои оқилона гӯяд. Шахси сарватманд кар асту шахси
Зарбулмасалу мақолҳои бошқирдӣ
Аз ранҷонидани дӯст ва ба душман додани сиррҳо худдорӣ кун. Беморӣ бо пудҳо меояду бо зарраҳо меравад. Ба як дил ду ишқро ҷой дода намешавад. Дар хурсандӣ ҳадди худро бидон ва дар бадбахтӣ имонатро гум макун. Об ба назди ташна не,
Зарбулмасалу мақолҳои афғонӣ
Аввал рафиқ в-он гаҳ тариқ. Аввал фил пайдо кун, баъд филхона бисоз. Агар беҳ мебудӣ, дар деҳ мебудӣ. Агар гуноҳро бубахшанд ҳам, шармсорӣ боқист. Агар дуои саг қабул мешуд, аз осмон устухон меборид. Аз дасти гурусна чӣ хайр?
Зарбулмасалу мақолҳои арманӣ
Бо ҳалқ бошӣ, рӯзи сиёҳ ҳам ид аст. Молу сарват мисли маъшуқаест, ки имрӯз ҳаст, фардо метавонад аз даст равад. Қонун барои доро, ҷазо барои бенаво. Ба камбағал бисёриҳо ақл ёд медиҳанд, аммо касе ба ӯ пул намедиҳад. Бой хост, ки
Зарбулмасалу мақолҳои арабӣ
Забон шамшери буранда асту сухан тири халанда. Одамиро аз дилу забон мешиносанд. Хомӯшӣ низ ҷавоб аст. Касе, ки бисёр қасам хӯрад, бисёр дурӯғ мегӯяд. Чалаки холӣ садои баланд дорад. Сирри худро дили худ беҳтар нигоҳ медорад.
Бадое-ул-вақое-Қисми (охир) 11
Ҳикояти маймуни ошпаз Восифӣ мегӯяд: Мирзо Абӯюсуф ном ҷавони зебое, ки дӯсти ман буд, ба бемории диққи нафас гирифтор шуд. Табибон ҳарчанд ӯро муолиҷа карданд, фоидае набахшид. Охир ӯ чунон лоғар, наҳиф, заифу заҳир шуда хушкид, ки одам аз симояш
Бадое-ул-вақое-Қисми 10
Нақлҳои Восифӣ дар бораи Улуғбек Мирзо Восифӣ мегӯяд: Рӯзе Муҳаммадамини Мирак, ки садри дарбори Султон Муҳаммад буд, ба бандахона омада, гуфт: — Ҳазрати султон ба мусоҳабати шумо ифтихор менамоянд ва мегӯянд: «Аз хулқи некӯи он кас умед карда
Бадое-ул-вақое-Қисми 9
Радифи ин қасида омада яксар гули сероб То намояд роҳ булбулро сӯи гулзор гул, Пораҳои ҷомаи худ баст бар ҳар хор гул… Баргҳояш дар талош афтода бар болои ҳам, Резаи зар кард азбас дар чаман исор¹ гул. Дар чаман ҳар сӯ набошад лолаҳо, к-оташ
Бадое-ул-вақое-Қисми 8
Ёддошти Восифӣ дар бораи имтиҳон кардани аҳли камол ӯро дар иншонависӣ ва ёфтани муаммо Восифӣ дар ин бора мегӯяд: Ҷамъе аз фозилони Самарқанд дар хонаи Хоҷа Амиракои Шоҳӣ¹ ба расми меҳмонӣ ҷамъ шудаанд. Дар он маҷлис гуфтугӯи муаммо ва иншо ба миён
Бадое-ул-вақое-Қисми 7
ДАР БОРАИ АЗ АСОРАТ ГУРЕЗОНДАНИ МОҲЧУЧУК АЗ ТАРАФИ ВОСИФӢ Восифӣ мегӯяд: баъд аз ду рӯзи фалокати амир Ёдгор ба назди амир Шоҳвалӣ рафтам. Дар он ҷо Султонвалӣ — писари Шоҳвалиро дидам, ки гиребони худро пора-пора карда, чунон гириста буд, ки
Бадое-ул-вақое-Қисми 6
ДАР БОРАИ ҶАНГИ МИРХАЛИЛ БО МУФРИДИ ҚАЛАНДАР Восифӣ мегӯяд: дар Ҳирот Мирхалил ном саидзодае буд, ки саромади ятимони панҷ дарвоза ва нӯҳ булуки Ҳирот буд. Ҳамаи паҳлавонон дар ятимӣ сари таслим пеши ӯ фуруд оварда буданд. Дар ӯ хоҳиши ҷангидан бо
Намунаи тарзи навишти ҳуҷатҳо.
Ариза (намуна) Ба директори мактаби миёнаи № _-и ноҳияи Синои шаҳри Душанбе аз номи сокини ноҳияи Сино, кӯчаи , хонаи , ҳуҷраи Ариза Аз Шумо хоҳиш менамоям, ки писарам
Фотеҳ Ниёзӣ Вафо (роман, китоби 1-боби чордаҳум)
Китоби аввали романи «Вафо»-и Нависандаи халқии Тоҷикистон Фотеҳ Ниёзӣ қаҳрамонии ҷанговаронро дар ҷабҳаи Ҷанги Бузурги Ватанӣ ва зиндагии ақибгоҳ тасвир мекунад. Китоби якум БОБИ ЧОРДАҲУМ Сафар чашмонашро молида-молида аз блиндаж берун
Барои чӣ сар чарх мезанад.
Сарчархзанӣ – беморӣ нест, балки танҳо яке аз аломатҳои он аст. Аломати маҳз кадом беморӣаст – инро духтурон ҳал мекунанд. Аммо баъзе чизҳоро мизоҷон низ донанд, фоида дорад. Хабари қалбакӣ. Агар сар дар оғӯши дӯстдошта, ҳангоми баромад дар толори
Вазни мағзи сари кӣ вазнитар аст?
Вазни мағзи сари одами миёна аз 1020 то 1970 граммро ташкил медиҳад. Вазни мағзи сари мардон одатан аз вазни мағзи сари занон 100–150 грамм зиёдтар аст. Байни нажодҳои алоҳида, ба гуфтаи муаллифи матн, дар ин бобат фарқияте нест. Дар ҳар сурат, ҷойи
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё