САХОВАТМАНДӢ

Мегӯянд, ки замоне як марди доро буд, вале саховатмандии бузург дошт. Ҳар рӯз ба мискинон ғизо медод, ба ятимон кӯмак мекард ва барои сафарбарони илм китоб мехарид.

Як дӯсташ ба ӯ гуфт:

– Чаро ин қадар моли худро тақсим мекунӣ? Агар каме бештар барои худ нигоҳ дорӣ, беҳтар нест?

Мард табассум карда ҷавоб дод:

– Дунё мисли соя аст. Агар аз он гурезем, аз паси мо меояд, вале агар ба он равем, аз мо мегурезад. Мол ҳам ҳамин гуна аст: ҳар қадар саховат кунӣ, боз бештар бармегардад.

Гуфтаанд, баъди вафоти он мард, мардум солҳои дароз ӯро бо некӣ ёд мекарданд ва мегӯянд: “Саховатманд зиндагии худро дар мол наёфт, балки дар дилҳои мардум ҷой кард.”

Панд: Саховатмандӣ на танҳо молро зиёд мекунад, балки ном ва хотираи некро ҷовидон месозад.