Мақолаҳо
Мақолаи навНони Очагӣ
Аз замин нонрезаҳоро чида мемолам ба чашм, Нони гарми меҳнатиро дида мемолам ба чашм. М. Турсунзода Нон аз шумори он муқаддасотест, ки дар ҳама давру замон инсон ба он ниёз дорад. Агар дақиқтар андеша ронем, ҳастии инсонро бе нон тасаввур кардан
Зан - Модар
Обрӯи аҳли дин аз хоки пои модар аст, Ҳарчӣ доранд ин ҷамоат аз дуои модар аст. Он чӣ дар васфи биҳишт фармуд Қуръони Карим, Соҳиби Қуръон бигуфто, зери пои модар аст. Ривоят мекунанд, ки Худованд накҳат аз гул, нӯш аз ангубин, гармӣ аз офтоб,
ОФТОБИ РӮЗГОР
Модар қиматтарин неъмати рӯйи дунё, сарчашмаи муҳаббати беканор, чашмаи мусаффо ва махзани нури маърифат, ҳимматбаландтарин фарди башар аст. Меҳри беохир ва навозиши гарми модар моро ба оламу одам ошно сохта, дар домони покаш муҳаббати инсониро
ХИРАДМАНД БОШУ БЕОЗОР БОШ
Хирадмандӣ ва эҳтиёткорӣ дар гуфтор. Бештар аз ҳазор сол пеш, Ҳаким Абулқосим Фирдавсӣ, ин нобиғаи сухан ва хирад, дар шоҳасари худ моро ба хирадмандӣ ва эҳтиёткорӣ даъват намуда, чунин фармудааст: Хирадманд бошу беозор бош, Ҳамеша забонро нигаҳдор
АҲМАДШОҲИ МАСЪУД: ЭМОМАЛӢ РАҲМОН – ПОЯГУЗОРИ СУЛҲ
Собиқ вазири мудофиаи Ҷумҳурии Исломии Афғонистон, Қаҳрамони миллии ин кишвар Аҳмадшоҳи Масъуд ба як сарбозаш қисса мекунад, ки чун бори аввал бо Сарвари кишвари Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон вохўрдам, эҳсос кардам, ки он кас, воқеан, марди ватандўст ва
Дӯстӣ - Маънии дӯст
Маънии дӯст рафиқи меҳрубону дилсӯз, мӯнису ғамхор, ҳамфикру ҳамроз ва шахси аз ҳама наздиктаринро ифода мекунад. Аз қадимулайём бузургони адабиёт дар асарҳои худ дӯст ва дӯстиро ситоиш намудаанд: Завқе ҷаҳон надорад, бе дӯст зиндагонӣ, Бедӯст
ҒОЯ (ИДЕЯ)-И НЕКӢ
Ман фикр мекунам, ки инсон бояд мисли Замин бошад. Ба монанди он ки ҳама чизи хушкро Замин сабз месозад, инсон низ қобилияти дигаргун сохтани ҷаҳонбинии худ ва одамони дар як давр зиндагикунандаро дорад. Аммо боз ҳамин инсон аст, ки дар рӯи Замин тухми
Муносибат бо дигарон
Хислати воқеии инсон на аз суханони ӯ, балки аз муносибаташ ба дигарон маълум мешавад. Он чизе, ки инсонро дар назди касоне, ки наметавонанд ба ӯ фоида расонанд ва на қуввату имконият доранд, ки муқобила кунанд, нишон медиҳад, муҳим аст. Маҳз дар чунин
Қимати вақт: Роҳи муваффақият аз имрӯз оғоз меёбад
Субҳ оғози ҳар як имконият аст. Ҳар саҳар, вақте ки чашмони худро боз мекунӣ, як рӯзи нав пеши рӯят истодааст. Вақт — гаронтарин сармояест, ки ҳаргиз баргардонда намешавад. Онро наметавонӣ харида ё пас андозӣ. Он мисли оби равон мегузарад ва танҳо аз ту
ЗИНДАГӢ АЗ ТАВАҶҶУҲ БА ДИГАРОН ҶИЛО МЕГИРАД
Вақте ки шумо дар бораи дигарон ғамхорӣ мекунед, худатонро аз нав эҳё мекунед. Ҳар ғамхорӣ, ҳар заҳмат, ҳар шабе, ки бедорхобӣ мекашед, шуморо қавитар, пурмаънитар ва арзишмандтар мекунад. Мо аксар вақт аз он шикоят мекунем, ки ғамхорӣ кардан инсонро
СӢ ФАРЗАНДИ ЯК МОДАР
Ӯ, Моҳшариф Фидоева сӣ фарзанд дошт: 27 писару 3 духтар ва танҳо дар як ҷо, дар Мактаб-интернати №2-и ба номи А. Деҳотии (ҳоло “Сарпараст”) шаҳри Кӯлоб. Дар хона, ҷойи зисташ чанд фарзанди дигар дошт, намедонистем ва то ҳанӯз ҳам намедонем, агарчи аз ин
Тролл кист ва чӣ гуна бо ӯ муносибат бояд кард?
Мо бо мардум дар шабакаҳои иҷтимоӣ ба таври гуногун муошират мекунем: касе мекӯшад, ки худро танҳо бо шиносҳо иҳота кунад, дигаре ба осонӣ ба муколамаи онлайнӣ ворид мешавад ва бо бегонагон баҳс мекунад. Дар ҳар сурат хеле муҳим аст донем, ки бо кадом
РОҲУ ВОСИТАҲОИ АВОМФИРЕБӢ ДАР ФАЗОИ ИНТЕРНЕТӢ
“Ҳар як кишвар ва ҳукумат “ҷангҳои иттилоотӣ”-ро бохта, наметавонад амният ва мустаҳкамии сохти конститутсионии худро ҳифз намояд. Ҳодисаҳои солҳои охири дар ҷумҳуриҳои пасошуравӣ ва кишварҳои Шарқи Наздик ба вуқуъ омада нишон доданд, ки “инқилобҳои
Қаллобӣ дар интернет
Солҳои охир қаллобӣ дар интернет, яъне мардумфиребӣ бо истифодаи интернет зиёд шуда, баъзе шаҳрвандон, ки тарзи дурусти истифодаи интернетро намедонанд, ба ҳар гуна барномаҳои сохтаю бардурӯғи қаллобон бовар карда, ба онҳо рақамҳои суратҳисоб, корти
ПЕШВОИ МИЛЛАТ ВА АДАБИЁТИ МИЛЛӢ
Имрӯз бинишу шинохти мо дар мавриди таърих, фарҳанг, мероси маънавӣ ва дигар арзишҳои миллиамон хеле тағйир пазируфта, меъёрҳои арзёбии онҳо низ дигар шудаанд. Ин ҳолат на танҳо ба тағйири сохти давлатдориву иҷтимоӣ, дигар шудани мафкураи сиёсӣ,
МАВЗӮЪҲОИ БАЙНАЛХАЛҚӢ ВА СУЛҲУ ДӮСТӢ ДАР АШЪОРИ МИРЗО ТУРСУНЗОДА
Мавзӯи сулҳ ва дӯстӣ дар ашъори шоир. Сулҳу дӯстй - сарчашмаи хушбахтии тамоми миллатҳо. Устод Мирзо Турсунзода соли 1911 дар деҳаи Қаратоғ ба дунё омада, таҳсили ибтидоии худро дар мактаби кӯҳнаи Қаратоғ шурӯъ намудааст, вале аз сабаби нодурустии
Масъулияти модарӣ
Махфират Умаровна, аввало шуморо ба муносибати Рўзи модар муборакбод мегўем. -Ташаккур. Хоҳишмандам оид ба мақому мартабаи зан модар дар ҷомеа назари хешро баён кунед. -Марҳилаи феълии бунёди давлатдории миллӣ айёми тақдирсоз буда, мо, насли имрўза,
Парчами мо – фарҳанги бостонии мо.
«Бигзор, парчами пурҷилло ва нурафшони Истиқлолият дар дилу дидаи ҳар як сокини Тоҷикистон ин Ватанро афзунтар намояд ва асрҳои аср дар фазои озоди кишварамон парафшонӣ намояд. Парафшонии Парчами озодиву саодати давлати соҳибистиқлоли мо ҷовидон
«Парчами миллӣ ифтихори мост!»
Арҷ гузоштан ба муқаддасоти миллӣ ва рамзҳои давлатӣ, аз ҷумла Парчами миллӣ ҷузъи ҷудонашавандаи масъулияти шаҳрвандии ҳар фарди бедордили ҷомеа маҳсуб меёбад. Парчами миллӣ баёнгари ҳастии давлати соҳибистиқлол, рамзи иттиҳоду сарҷамъии мардуми
Дар ҷаҳон гум шуда меҳри падару фарзандӣ
Дар воситаҳои ахбори омма вобаста ба косташавии ахлоқи ҷавонон, камшавии эҳтиром миёни аҳли хонавода ва бемеҳрии волидайну фарзандон зиёд мегӯянд. Дар бораи даъвоҳои судӣ миёни бародарон, зарбу лат ва ҳатто куштори падару модар аз ҷониби фарзандон низ
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё