Дунё
Ҷаҳон пур аз мӯъҷизаҳо ва зебоиҳои нотакрор аст. Сайру гашт ба мо имкон медиҳад, ки фарҳангҳои навро омӯзем, одамони гуногунро бишиносем ва ҷаҳонбинии худро васеъ кунем. Ҳар як гӯшаи дунё қиссаву таърихи хоси худро дорад. Саёҳат на танҳо ҷисми моро истироҳат медиҳад, балки рӯҳу равони моро низ бо хотираҳои фаромӯшнашаванда ва эҳсосоти нав бой мегардонад.
ЧАҲОР БАРОДАРИ НАКӮКОР
Чаҳор фасли сол, чаҳор нерӯи бузурги мӯъҷизакор, чаҳор бародари тавонову накӯкор аст, ки аҳли башарро ризқу хушрӯзиҳо мебахшанд, замину замонро ободу амон медоранд. Аз баҳор ёд мекунем, ки бедории табиат, эҳёи арзу само ибтидои гирудорҳои деҳқон ба хотири фардост. Баҳор эъҷозгар аст, дашту даманро сабзҷома ва ҳариру пургулу мунаққаш мепӯшонад. Боғистонҳоро чанбари гул ба cap медиҳад, мурғони хушилҳонро ба наво меорад, дилҳоро фараҳу нузҳат мебахшад... Тобистон фаро мерасад, ки авҷи кору ғайрат, фасли долу зарби амали деҳқон аст. Тирамоҳи заррин фасли баракату заҳмати айёми лабрез кардани анборҳо, қадкашии кӯҳҳои "тиллои сафед", шаҳдрезии боғистонҳои мост. Деҳқон мехоҳад, ки хонадони мардум обод, дастархонашон пури нон, лаболаб аз шаҳду шакар, рӯзгорашон хушу саодатманд бошад. Зимистон сафедпӯш омада давр меронад. Дашту биёбон, боғоту марғзорон, киштзорони се фасл заҳматкашида зери кӯрпаи барф фаpoғат доранд. Деҳқон ором нест, дар андешаи фардост. 1. Замину замонро ободу амон доштани чаҳор фасли сол. 2. Баҳор – эъҷозгар. 3. Тобистон авҷи кору ғайрат. 4. Тирамоҳ баракот, зимистон – фароғат. Луғат: Эъҷозгар – эъҷозба аҷз овардан, кори ҳайратовар ва аз одат берун. Мунаққаш – нақшу нигор кардашуда, нақшин. Нузҳат – покизагӣ, беайбӣ, некӯӣ.
Муҳайë шудам
Аз олиме пурсиданд: Зиндагии худро бар чӣ бино кардаӣ? Гуфт: Бар чаҳор асл. 1. Донистам, ки ризқи маро дигаре намехӯрад, пас ором шудам. 2. Донистам, ки Худо маро мебинад, пас ҳаë кардам. 3. Донистам, ки кори маро дигаре анҷом намедиҳад, пас талош кардам. 4. Донистам, ки поëни корам марг аст, пас муҳайë шудам.
Истиқлолият муборак, Ватанам!
Истиқлолиятро чӣ гуна ҳис мекунем? Бо дил Маҳз қалб ба мо мефаҳмонад, ки чӣ гуна озодиро қадр кунем, ваҳдатро ҳифз намоем ва зиндагии ҳар як нафарро равшантару хушбахтар гардонем. Ифтихор мекунем, ки якҷоя ояндаи дурахшони кишварамонро месозем.
Равони инсон барои ҷанг офарида нашудааст.
Изтироб, бехобӣ, тарс аз оянда, фикрҳои марг, ҳамаи инҳо вокунишҳои табиӣ ба шароити ғайритабиӣ ҳастанд. Агар эҳсос мекунӣ, ки зеҳнат хаста шудааст, ту заиф нестӣ! ту инсонӣ. Лутфан бо худат меҳрубон бош; бо азизонат суҳбат кун; ва агар лозим шавад, каме аз хабарҳо дур шав.
Зиндагиро зебо бигзаронед
Вақте метавонистам ҳарф занам, гуфтанд: гӯш кун. Вақте метавонистам бозӣ кунам, маро кор кардан ёд доданд. Вақте ки кор ёфтам, издивоҷ кардам. Вақте ки издивоҷ кардам, фарзандон омаданд. Вақте ки онҳоро дарк кардам, маро тарк карданд. Вақте омӯхтам чӣ гуна зиндагӣ кунам — зиндагӣ поён ёфт! Зиндагиро зебо бигзаронед.
Ҷаҳонро ислоҳ кардан мехоҳӣ?
Аз худ оғоз намо! Ту наметавонӣ ҳама чизро дар берун тағйир диҳӣ на мардумро, на вазъи ҷаҳонро, на рафтори дигаронро. Аммо метавонӣ хештанро дигар кунӣ. Зеҳнатро тозатар, қалбатро софтар, нигаҳатро равшантар. Ҳар нафари бедоршуда, чароғест дар зулмот. Ҳар шахсе, ки аз хашм, ҳасад ва норозигӣ раҳо шавад , ҷаҳонро каме оромтар ва зеботар мегардонад. Ба ҷои интизор шудан аз дигарон, касе бош, ки як нафас меҳрубонӣ, як қатра фазилат ва як порча нур ба ҷаҳон меорад. Худатро беҳтар кун, ин беҳтарин коре аст, ки барои беҳтар шудани ҷаҳон карда метавонӣ.
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо