Равони инсон барои ҷанг офарида нашудааст.

Изтироб, бехобӣ, тарс аз оянда, фикрҳои марг, ҳамаи инҳо вокунишҳои табиӣ ба шароити ғайритабиӣ ҳастанд.

Агар эҳсос мекунӣ, ки зеҳнат хаста шудааст, ту заиф нестӣ!

ту инсонӣ.

Лутфан бо худат меҳрубон бош;

бо азизонат суҳбат кун;

ва агар лозим шавад, каме аз хабарҳо дур шав.