МавзӯъЛатифа

Ин китобча маҷмӯаи латифаҳои кӯтоҳу хандовар барои кӯдакон мебошад. Дар он ҳикоятҳои шӯхиомез оид ба мактаббачагон ва воқеаҳои гуногуни рӯзмарра ҷамъ оварда шудаанд.

Фирдавсӣ ва Султон Маҳмуд ё худ низоъи шоир ва шоҳ. Пешгуфтор «Шоҳнома» натиҷаи заҳмати 35-солаи Фирдавсӣ мебошад, ки на танҳо худи шоир, балки ҳукумати Сомониён ҳам барои таълифи он манфиатдор буд, вале дареғо, ки кор шакли дигар гирифт. Фирдавсӣ
БИСЁР АФСӮС Муаллима аз талабае пурсид: Падарат дар куҷо кор мекунад? Талаба гуфт: Дар маркази савдо. Бисёр хуб. Чӣ кор мекунад? Боғбон. Бисёр афсӯс. АНГУРҲОИ ФУРӮШӢ Муаллим аз талабае пурсид: Дар ҳавлиатон кадом навъҳои
Зани Мушфиқӣ ба шавҳар таъна зада гуфт: — Аз ин қадар хонашинӣ чӣ мегиред? Шумо ҳам мисли дигар шавҳарҳо ягон касбу кори фоиданок дошта бошеду… Мушфиқӣ бисёр фикр карда, охир касби доруфурӯширо мувофиқ ёфт. Вай як рӯз дар маркази бозор як халтача хокистарро монда, «Доруи мушкушак мефурӯшам, доруи мушкушак!» гӯён фарёд задан гирифт. Ба харидорон аз ҳамон хокистар ба коғазҳо кам-кам печонда медод. Як харидор тариқаи кор фармудани ин «дору»-ро пурсид. Мушфиқӣ ҷавоб дод: — Аввал мушро дореду аз думаш гирифта, ба замин хуб занед. Баъд ба ҳоли худаш монда, як лаҳзае нигоҳ карда истед. Дидед, ки муш ҳеҷ ҳаракат намекунад, баъд аз ин дору ба даҳону бинии вай камтар ҷо диҳед. Ана, бо ҳамин муш ҷо ба ҷо мемурад ва шумо аз зараррасонии вай халос мешавед! Харидор гуфт: — Шумо одами аҷиб будед-ку! Баъд аз он ки мушро доштам, бе доруи шумо ҳам зада мекушам! — Шумо аввал аз доруи ман харед, баъд мушро хоҳ аз рӯйи гуфти ман кушеду хоҳ аз рӯйи гуфти худатон — ихтиёр дар дасти бахтиёр! — ҷавоб дод Мушфиқӣ.
Деканбозӣ Писарчаи декани як факултет ба ҷӯрааш гуфт: - Биё, деканбозӣ мекунем. -Ман чунин бозиро намедонам, - ҷавоб дод ҷӯрааш. -Ин бозии мушкил нест. Ана ин идораи ман мешавад. Ту дар пушти дар меистӣ ва ҳар гоҳе атса занам “лаббай” гӯён дарро мекушоӣ
Ин китобча маҷмӯаи латифаҳои кӯтоҳу хандовар дар мавзӯъҳои гуногун, аз ҷумла муносибатҳои оилавӣ ва мактабӣ мебошад. Латифаҳо ба хонандагон лаҳзаҳои хушу фароғат мебахшанд.

Китоб аз латифаву ҳикоятҳои ҳаҷвии халқӣ иборат аст, ки бобҳо ва мазмуни хандовар доранд. Дар онҳо зиракӣ ва ҳозирҷавобии қаҳрамонон тасвир ёфтааст.

Ҳамасола якуми апрел чун Рӯзи ханда таҷлил мегардад. Дар ин рӯз инсонҳо мекӯшанд бо ҳамдигар суханони ҳазломез гӯянд, бо лутф ҳарф зананд. Муҳаққиқон ба хулосае омадаанд, ки ин падида, аслан, аз Рими қадим маншаъ гирифтааст. Баъдтар дар Фаронса (соли
Кӯдакон нотарсанд Ду омӯзгор бо ҳам суҳбат доранд, якеаш мегӯяд: -Айни замон кор кардан душвор гаштааст!!! Омӯзгор аз директор метарсад, директор аз тафтиш, тафтиш аз волидон, волидон аз кӯдакон, танҳо кӯдакон аз касе наметарсанд. Ҷазои Одам Дар
Дар нашри маҷмӯа дӯсти азизу меҳрубонам – сармуҳаррири рӯзномаи “Хатлон” Носирҷон Маъмурзода ҳиссагузор аст, ки барои ин аз вай як умр миннатдорам. Сано бодо ба Носирҷони Маъмур, Ки бар мо мерасад з – ӯ лутфи бисёр.

САЛЛАЮ ҶОМАИ ОШХӮРӢ Афандӣ бо ҷомаи оддии фақиронаи худ ба туйи бое рафт. Дар туйхона ӯро ба қатори бойҳо ва муллоҳо роҳ надода дар тахти як айвон, дар қатори фақирон шинонданд. Дар ҳолате, ки дар хонаи калоншавандагон ошҳои сергӯшт ва равғанин
Ба ҳамаи одамон хушбахтӣ меояд. Аммо на ҳама табассум мекунанд. Биёед табассум кунем, то хушбахтӣ ба ҳама табассум кунад
