МавзӯъҒазал
Покбозон ҳама наззораи он рӯй кунанд, Ростон майл бад-он қомати дилҷӯй кунанд. Ғамзаҳоро макун ангез паи ғорати дин, Кофиронанд, мабодо, ки бад-ин хӯй кунанд, Чун хати сабзи ту нозук натавонанд навишт, Хушнависон ба масал гар қалам аз мӯй
Лилладҳ-ил-ҳамд, ки он маҳ зи сафар бозомад, Нурам аз омадани ӯ ба басар1 бозомад. Аз нами дидаи соҳибназарон сӯи чаман Лолаву сунбули ӯ тозаву тар бозомад. Он ҷигаргӯша, ки чун ашк бирафт аз назарам, Хун шуд аз ғам ҷигарам, то ба назар бозомад. Бандам
Он маҳ ба ҷониби сафар оҳанг мекунад, Саҳрову шаҳр бар дили мо танг мекунад. Эй номабар, ба маҷлиси ӯ номи ман мабар, К-аз гуфтугӯи номи манаш нанг мекунад. Шарҳи камоли шавқ ҳамин бас, ки чашми ман Унвони ин саҳифа ба хун ранг мекунад. Ошиқ фишонда ҷон
Хоки кӯяшро пас аз куштан ба хунам гил кунед, Хонае созеду ҷонамро дар ӯ манзил кунед. Чун бирезад хуни ман ин бас дият, к-аз баъди қатл Гоҳ-гоҳе нисбати хунам ба он қотил кунед. Ҳайф бошад хуни ман дар гарданаш, баҳри Худо, Пеш аз он дам, к-ӯ кашад
Ҷон аз он лабҳо ҳикоят мекунад, Тӯтӣ аз шаккар ривоят мекунад. Ҳар кӣ мегӯяд ҳадиси салсабил, 3-он лаби нӯшин киноят мекунад. Аз рақибон мекунад паҳлӯ тиҳӣ, Ҷониби моро риоят мекунад. Чашми шӯхаш мекашад теғи ҷафо, Лаъли ҷонбахшаш ҳимоят мекунад. Дур аз
На ғизоле, ки сароям ба хаёлаш ғазале, Ё занам аз рухи хуршедмисолаш масале. На кариме, ки кунам фикри мадеҳаш, чу фитад, З-офати даҳр дар аркони маишат халале. На фасеҳе, ки ба бурҳони суханҳои латиф, Бошадам қуввати баҳсею маҷоли ҷадале. Тай шуд
Он ки бар гул гиреҳ аз ҷаъди суманбӯи ту баст, Риштаи ҷони маро дар шикани мӯи ту баст. Таъна бар тӯтии табъам мазан аз камсуханӣ, Ки бар ӯ роҳи сухан лаъли сухангӯи ту баст. Лиллаҳулҳамд, ки ҷон мӯътакифи ҳазрати туст, Гарчи тан бори иқомат зи сари кӯи
Ҷалолуддини Румӣ то зуҳури Шамси Табрезӣ дар уфуқи Қуния ба шеъру шоирӣ сару коре надошт. Шиносоӣ бо ин марди соҳибиродаву маҳкамақида, ки ба расмиёти динию мазҳабӣ бо чашми ҳақорат менигарист ва ҷозибаи умумиҷаҳонии ишқро асоси ҳастӣ ва мояи зиндагӣ
Аз маснавии «Шоҳу дарвеш» Рӯзе аз рӯзҳои фасли баҳор, Ки тафовут надошт лайлу наҳор, Ҷамъе аз аҳли табъ дар чамане, Маҷмае сохтанду анҷумане. Гуфтугӯи суханварӣ карданд, Даъвии нуктапарварӣ карданд. Нуктадоне, ки дошт маърифате, Хост то
Гирифт хоҳам зулфайни анбарини туро, Ба бӯса нақш кунам барги ёсамини туро. Ҳар он замин, ки ту як раҳ бар ӯ қадам биниҳӣ, Ҳазор саҷда барам хоки он замини туро. Ҳазор бӯса диҳам бар сахойи номаи ту, Агар бибинам бар мӯҳри ӯ нигини туро. Ба
Гул дар бару май дар кафу маъшуқ ба ком аст, Султони ҷаҳонам ба чунин рӯз ғулом аст. Гӯ, шамъ маёред дар ин ҷамъ, ки имшаб Дар маҷлиси мо моҳи рухи дӯст тамом аст. Дар мазҳаби мо бода ҳалол аст, валекин Бе рӯи ту, эй сарви гуландом, ҳаром аст.
Дар назарбозии мо бехабарон ҳайронанд, Ман чунинам, ки намудам, дигар эшон донанд. Оқилон нуктаи паргори вуҷуданд, вале Ишқ донад, ки дар ин доира саргардонанд. Ҷилвагоҳи рухи ӯ дидаи ман танҳо нест, Моҳу хуршед ҳамин оина мегардонанд. Аҳди
Агар он турки шерозӣ ба даст орад дили моро, Ба холи ҳиндуяш бахшам Самарқанду Бухороро. Бидеҳ соқӣ, маи боқӣ, ки дар ҷаннат нахоҳӣ ёфт Канори оби Рукнободу гулгашти Мусаллоро. Фиғон, к-ин лӯлиёни шӯхи ширинкори шаҳрошӯб Чунон бурданд сабр аз
АЗ ҒАЗАЛИЁТ Фитод аз лола оташ тавбаи парҳезгоронро, Ки оташбарг шуд қавсу қузаҳ абри баҳоронро. Чи гуна чоки гул дӯзад сабо аз сӯзани сабза, Ки дар ҳар ришта беш аз сад гираҳ афтода боронро. Бақое нест бедоди гулу фарёди булбулро. Басе гулҳо
Рафтам ба ҷустуҷӯяш дар кӯчаҳо давида, Ҳам ҷома чок карда, ҳам пираҳан дарида, Дар кӯи ӯ фитодам дар хоку хун тапида, «Он маҳлиқо баромад аз хона май кашида, Моил ба уфтодан чун меваи расида». Гесӯи мушкбӯро тоби каманд дода, Анворбахш рӯро
Ғазалҳо Афтод бозам дар сар ҳавое, Дил боз дорад майле ба ҷое. Ӯ шаҳриёре, ман хоксоре, Ӯ подшоҳе, ман бенавое. Болобаланде, гесӯкаманде, Султони ҳусне, фармонравое. Абрӯкамоне, нозукмиёне, Номеҳрубоне, шанге, дағое. З-ин дилнавозӣ, з-ин
Маро зи васли ту ҳосил ба ҷуз таманно нест, Хаёли зулфи ту бастан хилофи савдо нест. Вафо зи аҳди ту меҷуст дӯш хотири ман, Ҷавоб дод, ки худ ин матоъ бо мо нест! Басе бигуфтамат, эй, дӯст, ҳаст раъи манат? Даҳон зи шарм фурӯ бастаӣ, ҳамоно
Бикушт ғамзаи он шӯх бегуноҳ маро! Фиканд себи занахдони ӯ ба чоҳ маро! Ғуломи ҳиндуи холаш шудам, надонистам, К-асири хеш кунад зангии сиёҳ маро. Дилам ба ҷову димоғам салим буд, вале Зи роҳи рафтани ӯ дил бишуд зи роҳ маро. Ҳазор бор
Шаби муштоқи рӯят чун саҳар бод. Вафоят дар дили мо мустақар бод. Ҳасуд аз нури ҳуснат бе басар бод. “Ҷамолат офтоби ҳар назар бод, Зи хуби руи хубат хубтар бод" Зиреҳ аз меҳр бодо пайкаратро, Вуҷуди нозуки меҳрофаратро. Хати сероби гулбарги
Сарандозон ҳамеоӣ, нигорини ҷигархора?! Дилам бурдӣ, намедонам, чӣ овардӣ дигарбора?! Фиғон аз чашми маккорат, к-аз аввал буд ин корат, Ки пора-пора пеш оиву бирбоӣ дили пора. Барои моҳи бечунро кашидӣ ҷаври гардунро, Мусаллам гашт Маҷнунро, ки
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё