МавзӯъТиб
Хоки кӯяшро пас аз куштан ба хунам гил кунед, Хонае созеду ҷонамро дар ӯ манзил кунед. Чун бирезад хуни ман ин бас дият, к-аз баъди қатл Гоҳ-гоҳе нисбати хунам ба он қотил кунед. Ҳайф бошад хуни ман дар гарданаш, баҳри Худо, Пеш аз он дам, к-ӯ кашад
Инсон дар рӯи замин сарчашмаи ҳамаи ободиҳо, озодиҳо ва пешравию комёбиҳои ҳаёт аст. Тамоми мавҷудоти олам маҳз тавассути меҳнати фидокоронаи инсони асил арзи ҳастӣ мекунанд. Инсоне, ки саропо манбаи дастовардҳои асилу пурарзиш аст. Инсоне, ки гулу
Дар китоб беҳтарин намунаҳо аз китобҳои қадиман тибби тоҷикию форсӣ дохил гардидаанд. Дар ҳақиқат ҳоло баъзе касалиҳо ҳастанд, ки тибби имрӯза дар табобати онҳо оҷиз аст. Восита ва роҳҳое, ки дар ин китоб тавсия мешавад, қариб ба тамоми касалиҳо даво шуда метавонад.
Э кош, бидонистаме, ки ман кистаме, Саргашта ба олам аз паи чистаме? Гармуқбилам, осудаю хуш зистаме, Варна ба ҳазор дида бигристаме. Дил гарчи дар ин бодия бисёр шитофт, Як мӯй надонист, вале мӯй шикофт, Андар дили ман ҳазор хуршед битофт,
Аз асарҳои арабии Ибни Сино «Қасидаи айния», ки номи пурраи он «Алқасидат улайният аррӯҳият фӣ нафс» мебошад, бештар диққати аҳли таҳқиқу мутолиаро ба худ ҷалб кардааст. «Қасидаи Айния» чанд бор ба забони форсӣ ҳам бо саъйи чанде аз донишмандон
Абӯалӣ ибни Сино аз он доноёни бузург ва мутафаккирони сутургест, ки бо асарҳои тиббию фалсафӣ ва адабии худ дар тӯли ҳазор сол дар кишварҳои зиёди Шарқу Ғарб шӯҳрати бемонанд пайдо кардааст. Ӯ дар тиб олимест, ки таҷрибаи илми ҷаҳонии пеш аз худро
Дар рӯзгори Анӯшервони одил ҳеч чиз аз ҳикмат азизтар набуда ва ҳукамои (донишмандони) он аср ҳама муттақӣ (тақводор) ва парҳезкор буданд. Як рӯз Анӯшервон Абӯзарҷмеҳрро талаб кард ва гуфт: —Мехоҳам сухане чанд муфид, дар лафзи андаку маъонии бисёр
Ба забони форсӣ: Ҳаром аст даҳ чиз бар родмард, К-аз он шаш бувад марди озода фард, Ҳасад бурдану сифлагию дурӯғ, Намудан ниёзу заъифию дард. Чу неъмат бувад, даст бар дӯстон Бибояд кушудан ба доду ба х(в)ард. Чу шиддат бувад, роз пайдо
Асарҳои манзуми арабии Ибни Синоро ба ду дастаи асосӣ тақсим кардан лозим аст: яке, асарҳои манзуми илмӣ ё урҷузаҳо ва дигаре, — қасида, қитъа, абёти фалсафӣ ва панду ахлоқ. Асарҳои манзуми илмии Ибни Сино алҳол пурра омӯхта нашудаанд. Матни ҳамаи
ЭҶОДИЁТИ ШАЙХУРРАИС ДАР КАЛОМИ НАФИС Ашъори тоҷикии Абӯалӣ ибни Сино. Мазмун ва мундариҷаи ғоявии шеърҳои тоҷикии Абӯалӣ ибни Сино бо мазмуни осори илмӣ ва ашъори арабиаш робитаи ногусастанӣ доранд. Соли 1980 дар Душанбе таҳти унвони «Авҷи Зуҳал»
Абӯалӣ ибни Сино дар ҷаҳон аз пурмаҳсултарин олимон ва адибон аст. Фаъолияти эҷодии вай аз 17-18-солагиаш дар солҳои 996-997 шурӯъ шуда, расо чиҳил сол давом кардааст. Ӯ асарҳояшро бо насру назм ҳам ба арабӣ ва ҳам ба тоҷикӣ навиштааст. Сабаби бисёр
Падарам аз мардуми Балх буд ва дар замони Нӯҳ ибни Мансур(Нӯҳ ибни Мансури Сомонӣ аз подшоҳони сулолаи Сомониён буда, дар соли 976, яъне чаҳор сол пеш аз таваллуди Ибни Сино ба тахти подшоҳӣ нишаста буд) аз он ҷо ба Бухоро кӯчида омад. Дар замони вай
Пинҳон раҳи дуруст бувад баҳри ҷоҳилон, Он сон, ки офтоб ба кӯрон аён нашуд. Ҳар кӣ хоҳад мубтало нашавад, Пушт нанҳад ба тобаи ҳаммор. Чун пир шудӣ, кори ҷавон натвон кард, Пирӣ ба кофарӣ ниҳон натвон кард, Дар зулмати шаб ҳар он чи
Аввали солҳои ҳаштодум буд. Ман донишҷӯи факултети тиббӣ будам ва дар беморхона таҷрибаомӯзии худро дар шуъбаҳои гуногун оғоз карда будам. Дар беморхона як ҳодисаи муҳим рух дода буд ва ҳамаи устодони мо дар бораи он сухан мекарданд. Як оила аз
Маълум аст, ки бадани инсон тақрибан аз 100 триллион ҳуҷайра иборат аст. Ҳар як ҳуҷайра мустақилона як мавҷуди зинда аст ва реаксияҳои кимиёвие, ки барои ҳаёт заруранд, дар дохили ҳуҷайра ба амал меоянд. Барои хуб шинохтани бадани инсон, донистани
Аз баёни муъҷизаосои Қуръони Карим, ки хабар медиҳад тамоми мавҷудоти зинда аз об офарида шудаанд, мефаҳмем, ки об барои ҳаёт то чӣ андоза муҳим аст. Воқеан, тақрибан 60 фоизи бадани моро об ташкил медиҳад. Вақте мефаҳмем, ки ҳамаи равандҳои ҳаётӣ,
Матнро таҳрир кардам ва тавсияҳои хатарноку беасосро хориҷ намудам. «Меновазин»-ро ба чашм чаконидан мумкин нест: он барои истифодаи берунӣ пешбинӣ шудааст ва дастури истеҳсолкунанда аз расидани он ба чашм ҳушдор медиҳад. [Дастури
Китоб оид ба роҳҳои табобат ва дармон бахшидан ба бемориҳои гуногун маълумот медиҳад. Дар он тавсияҳои муфид барои саломатӣ ва табобати мардумӣ пешниҳод шудаанд.
Бахшида ба 20 - солагии Истиқлолияти давлатии Ҷумхурии Тоҷикистон Муаллиф: Қодирова Дилрабо Абдуқаюмовна доктори илми тиб, профессор, мудири кафедраи тибби оилавии № 1-и ДДТТ ба номи Абўалӣ ибни Сино
Пеш аз «Алқонун»-и Ибни Сино дар Арабу Аҷам дастурҳои машҳури тиббӣ «Алкитобалҳовӣ» ва «Алкитобалмансурӣ»-и Абўбакри Розӣ (865—925), «Китобалмаликӣ»-и Алӣ ибни Аббос ва якчанд китобҳои дигар буданд. Абуалӣ ибни Сино бузургтарин намояндаи тибби пешқадами
Ба гуфтаи мутахассис усули нав ба бемор осеби камтар мерасонад ва раванди барқароршавӣ пас аз ҷарроҳиро бамаротиб суръат мебахшад ДУШАНБЕ, 3 ноя – Sputnik. Дар Тоҷикистон бори нахуст бо истифода аз таҷҳизоти муосири видеоэндоскопӣ барои табобати саратон
Пештар ҳангоми иштирок дар чорабинӣ, нишасту маҳфилҳо, гаштугузор дар кӯчаву хиёбонҳо, кам касонеро медидем, ки дар чашм айнак доштанд. Ҳоло баръакс аст. Дар ҳар чанд қадам бо нафарони айнакпӯш рӯ ба рӯ меоем. Сад афсӯс, ки теъдоди зиёди онҳо ҷавонон ва
Нишон додани ҳар як парҳез қабул карда мешавад - ҷадвали парҳезӣ. Ҳамин тариқ, ҷадвали парҳезии рақами 1 барои таъмин кардани ғизои дуруст ва оқилона барои шахсе, ки гирифтори гастритҳои шадид, захми меъда ва захми 12 рӯдаи duodenal ташхис шудааст,
Абуалӣ ибни Сино аз ҷумлаи он мардони бузурги таърихист, ки ба шарофати қобилияти баланди илмиашон дар қатори намоёнтарин арбобони маданияти пешқадами ҷаҳон меистанд.
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё