Одами хирадманд ва се савол

Боре шогирде ба назди устоди хирадмандаш бо се савол омад:

— Устод, қиматтарин чиз дар дунё чист?

— Бузургтарин талафот чист?

— Ва роҳи дурусттарин кадом аст?

Ҳаким табассум карда гуфт:

— Аз ҳама қиматтарин ин вақт аст. Мо онро бо пул харида наметавонем ва бозпас гирифта наметавонем. Ҳар як нафас бебаҳост.

— Бузургтарин талафот аз даст додани боварист. Барқарор кардани он хеле душвор аст.

— Роҳи аз ҳама дуруст — роҳи ҳалол ва меҳнат аст. Он метавонад баъзан тӯлонӣ ва душвор бошад, аммо дар охир он ҳамеша ба муваффақият оварда мерасонад.

Шогирд сар ҷунбонд ва аз ҳамон рӯз саркарда ба қадр кардани вақт, ба нигоҳ доштани боварӣ ва аз меҳнат натарсиданро ёд гирифт.