МАРДИ ХАСИС

Боре марди хасисе ба устои кулоҳдӯз як пӯсти гӯсфанд оварда, хоҳиш кард:

– Аз ин пӯст бароям кулоҳе бидӯз.

– Хеле хуб, гуфт кулоҳдӯз,

– медӯзам.

Он мард аз дукони кулоҳдӯз баромаду фикр кард: «Охир, ин пӯст калон аст. Шояд ду кулоҳ дӯхтан мумкин бошад?».

Боз ба назди кулоҳдӯз омаду гуфт:

– Усто, ту метавонӣ аз ин пӯст бароям дуто кулоҳ бидӯзӣ?

– Чаро надӯзам? Албатта, медӯзам! – гуфт кулоҳдӯз.

– Ин тавр бошад, дуто бидӯз, – гуфт он мард ва рафт.

Каме роҳ рафту фикр кард ва баргашту пурсид:

– Усто, аз ин пӯст сето кулоҳ дӯхта наметавонӣ? Чаро не? Сето ҳам медӯзам.

Марди хасис хурсанд шуду пурсид:

Чорто дӯхта метавонӣ?

– Чорто ҳам метавонам!

– Панҷто чӣ?

– Панҷто ҳам медӯзам!

– Шашто ҳам?

– Медӯзам!

– Ҳафтто ё беҳтараш ҳаштто метавонӣ?

– Чаро натавонам? Ҳаштто ҳам метавонам!

– Пас бароям ҳаштто кулоҳ бидӯз!

– Хеле хуб. Ҳаштто медӯзам. Баъди як ҳафта биё.

Марди хасис баъди як ҳафта ба назди кулоҳдӯз омад ва пурсид:

– Кулоҳҳои маро дӯхтӣ?

– Дӯхтам! – гуфт усто ва ба шогирдаш фармуд:

– Кулоҳҳоро биёр!

Шогирд рафту ҳаштто кулоҳ овард. Вале онҳо чунон хурд буданд, ки ба сари одам не, фақат ба себ пӯшонидан мумкин буд. Мард ҳайрон шуду пурсид:

– Чаро кулоҳҳо ин қадар хурданд?

– Худат фикр кун! – гуфт устои кулоҳдӯз.

Марди хасис ҳаштто кулоҳи хурдакакро гирифта рафт ва ҳамеша фикр мекард:

– Барои чӣ кулоҳҳо ин қадар хурд шуданд? Чаро?