ГАНДУМ ВА ДАРАХТИ МЕВАДОР

Марде писари хурдсоли худро назди як боғбон бурд ва гуфт:

— Ман мехоҳам писарам одаме бо одоби нек бошад. Ба ман бигӯ, чӣ гуна ӯро тарбия кунам?

Боғбон аз ҷайбаш ду тухм баровард: яке тухми гандум, дигаре тухми дарахти мевадор.

Боғбон аввал тухми гандумро ба замин кошт ва гуфт:

— Инро бинед, пас аз чанд ҳафта сабз мешавад, баъд чанд рӯз мегузарад, мева медиҳад ва дер намегузарад, мевааш поён меояд, хушк мешавад ва намемонад.

Сипас тухми дарахти мевадорро кошт ва гуфт:

— Аммо ин тухм дер сабз мешавад. Сабз шуданаш вақт мехоҳад.

Парвариш мехоҳад.

Оби нарм мехоҳад.

Таваҷҷӯҳ мехоҳад.

Аммо вақте ки калон шуд…

Болои сад сол мева медиҳад.

Соя медиҳад.

Одамонро шод мекунад.

Сипас рӯ ба падар гуфт:

— Тарбияи фарзанд монанди ин дарахт аст. Агар ту ба бехабарӣ зуд-зуд фарёд занӣ, сарзаниш кунӣ, танҳо «фармон» диҳӣ — ӯ чун гандум зуд мерӯяд ва зуд ҳам аз байн меравад.

Аммо агар бо меҳрубонӣ, оромӣ ва пайваста тарбият кунӣ — ӯ чун дарахти мевадор мешавад.

Падар гуфт:

— Пас ман бояд ҳар рӯз меҳрубонӣ кунам?

Боғбон ҷавоб дод:

— На танҳо меҳрубонӣ — балки сабр. Тарбияи фарзанд сабр аст, на саросемагӣ.

Хулоса: фарзандро бо муҳаббат, сабр ва амал тарбия мекунанд.

Сухан танҳо роҳ аст, амал бошад – омӯзгор.

МЕҲРУБОН БОШЕМ!