ДИЛИ ДАРАХТ

Рӯзе шамоли тирамоҳӣ вазид. Баргҳои зарди дарахтон як ба як аз шохаҳо ҷудо шуда, ба замин меафтоданд.
Писарбачае бо ҳайрат гуфт:
— Эй дарахт, чаро баргҳоятро аз даст медиҳӣ? Магар ғамгин намешавӣ?

Дарахт оромона ҷавоб дод:
— Не, фарзанд, ман ғамгин нестам. Ман медонам, ки ҳар барг мисли як сол таҷриба аст. Вақти он расидааст, ки онҳоро раҳо кунам, то баҳори нав боз бо баргҳои сабз бедор шавам.

Писарбача фикр кард ва гуфт:
— Пас, ту мисли одамон ҳастӣ: то чизе кӯҳна равад, ҷои нав ба вуҷуд намеояд.

Дарахт бо шамол ҷунбид ва гуфт:
— Дуруст гуфтӣ, фарзанд! Ҳар тирамоҳ хотима нест — оғози таҷдид аст.