РИВОЯТИ ПОДШОҲ ВА ДАРВЕШ

Мегӯянд, ки замоне подшоҳе дар мулки худ марди хирадманд ва дервешеро даъват кард. Подшоҳ гуфт:

— Эй хирадманд! Ман аз хашму ғазаб зуд меҷӯшам, ва баъд пушаймон мешавам. Чӣ тавр метавонам худро боз дорам?

Дервеш табассум кард ва гуфт:

— Эй подшоҳ, агар мехоҳӣ аз ғазаб раҳо ёбӣ, таҳаммулро омӯз. Таҳаммулпазирӣ оташи ғазабро мисли оби соф хомӯш мекунад.

Подшоҳ гуфт:

— Ва агар касе маро озор диҳад, чӣ кунам?

Дервеш гуфт:

— Ба хотир биёр, ки ҳар кӣ туро ранҷонд, ӯ ҳам инсон аст, мисли ту. Агар ӯ нодон аст — бо хирад ҷавоб деҳ. Агар хаставу бечора аст — бо меҳрубонӣ рафтор кун. Ва агар аз рӯи ҷаҳолат сухане гуфт, хомӯш мон, то ҷоҳилӣ дар худи ӯ баргардад.

Пас аз он рӯзе яке аз хизматгорон нохост косаи шарбати гаронбаҳоро ба рӯи подшоҳ рехт. Подшоҳ мехост ғазаб кунад, вале ногаҳон сухани дервеш ба ёдаш омад. Сипас бо оромӣ гуфт:

— Агар таҳаммул набошад, подшоҳӣ низ беарзиш аст.

Хизматгор шармгин шуд, вале аз дили подшоҳ ҳурмату муҳаббат ёфт. Аз ҳамон рӯз подшоҳ сабуртар ва мардум аз ӯ хушбинтар шуданд.

Панд:

Таҳаммулпазирӣ нишонаи бузургии инсон аст. Касе ки метавонад худро дар лаҳзаи ғазаб нигоҳ дорад, пирӯзтарин инсон аст.