МУҲАББАТ БА МАРДУМ

Рӯзе Мирзо Турсунзода ба як деҳаи дурдаст сафар кард. Мақсад дошт бо зиндагии оддии мардум аз наздик шинос шавад. Дар он ҷо ӯ марди пиреро дид, ки бо дастони ларзон заминро шудгор мекард.

Шоир назди ӯ рафт ва пурсид:

- Бобо, чаро дар ин синну сол ҳоло ҳам кор мекунед?

Пирмард бо табассум ҷавоб дод: - Писарам, агар ман имрӯз кор накунам, фардо набераҳоям чӣ мехӯранд?

Ин суханон ба дили шоир сахт таъсир карданд. Ӯ чанд лаҳза хомӯш монд ва сипас гуфт:

- Меҳнати шумо мисли шеър аст, бобо. Шеъре, ки бо замин навишта мешавад.

Баъд аз он сафар, мегӯянд, ки Мирзо Турсунзода бисёр шеърҳояшро бо илҳом аз зиндагии оддии мардум навиштааст. Ӯ ҳамеша таъкид мекард, ки қимати инсон дар меҳнат ва муҳаббат ба дигарон аст.

Ин ҳикоя нишон медиҳад, ки Мирзо Турсунзода на танҳо шоири бузург, балки инсони самимӣ ва наздик ба мардум буд. Ӯ зиндагии воқеиро мефаҳмид ва онро ба шеър табдил медод.