КИТОБХОНӢ

Рӯзе подшоҳе дар ҷустуҷӯи хирадмандтарин шахси кишвар буд. Ӯ ба дарбор фармон дод:

— Ҳар касе, ки ба ман роҳи ба дониш расиданро гӯяд, мукофот мегирад!

  Бисёриҳо омаданд: яке гуфт сафар кун, дигаре гуфт бо доноён нишастан беҳтар аст. Аммо пирмарди китобдӯсте наздик шуд ва гуфт:

— Эй подшоҳ, роҳи дониш аз як дар оғоз мешавад — дари китоб. Касе, ки хонданро дӯст медорад, дари ҳама донишро мекушояд.

  Подшоҳ ин суханро санҷидан хост ва 40 шаб китоб хонд. Пас дарёфт, ки ҳар китоб ба ӯ ҷаҳонеро нишон медиҳад, ки пештар намедид.

Ӯ эълон кард:

— Ҳар кӣ китоб мехонад, шоҳ аст. Зеро шоҳӣ бар қаламҳо беҳтар аз шоҳӣ бар халқ аст.

Панд:

Китоб хондан маънои дидани ҷаҳон бо чашмони бештар аст.