Дасти кушоди марди камбағал

Дар як деҳа марде зиндагӣ мекард, ки дороии зиёде надошт, вале қалбаш аз зар ҳам гаронтар буд. Ҳар субҳ, вақте аз хона мебаромад, дар остонааш як сабади хурде мегузошт. Дар сабад чизе набуд, аммо бо қалби пур аз умед менишасту мегуфт:

— Парвардигоро, имрӯз ба ман тавфиқ деҳ, то дасти касеро бигушоям.

Як рӯз ҳамсоягонаш диданд, ки мард ҳамагӣ як дона нон дорад. Ӯ нонро ба ду қисм карда, нисфи онро ба як пирзан дод, ки аз гуруснагӣ дар роҳ нишаста буд. Пирзан нонро гирифт ва бо дуоҳои нек ӯро гусел кард.

Субҳе дигар, як тифли ятим дар назди дари ӯ омад. Мард бо вуҷуди камбудии худ ба ӯ либоси кӯҳна, аммо тоза ва пурандохта дод. Тифл хурсандона рафт.

Пас аз чанд ҳафта дар деҳа хушксолӣ шуд. Бисёре аз мардум тангдаст шуданд. Аммо бомдоде, вақте марди камбағал сабадро дар остона гузошт, дар он як халтаи орд, каме гандум ва як зарфи равған ёфт. Шабона касе онҳоро гузошта буд.

То чанд рӯз пай дар пай сабад пур мешуд. Мардуми деҳа фаҳмиданд, ки ин марди камбағал, бо вуҷуди кам доштани худ, ҳамеша ба дигарон кумак мекардааст. Ҳар касе, ки аз саховаташ баҳра бурда буд, акнун саховатмандиро ба ӯ бармегардонд.

Марди камбағал бо ашки шодӣ гуфт:

— Саховат чун чароғест: ҳар қадар бештар тақсим кунӣ, ҳамон қадар бисёртар равшан мешавад.

Панд:

Саховатмандӣ дороӣ нест — хислати бузург аст. Он чизе ки ту медиҳӣ, гум намешавад; баръакс, рӯзе ба худат бо меваҳои ширинтар бармегардад.