ПИСАРИ ЗУДҶАҲЛ

Як писарбачаи зудҷаҳл буд. Рӯзе падараш ба ӯ як халта мех дод ва гуфт:

- Ҳар боре ки хашмгин мешавӣ, ба боғи назди хона рафта, ба девор як мех бикӯб. Рӯзҳои аввал писарак ҳар рӯз даҳҳо мех ба девор мекӯбид. Аммо бо гузашти вақт ӯ оҳиста-оҳиста омӯхт, ки хашми худро идора кунад. Ҳамин тавр, шумораи мехҳое, ки ба девор мекӯбид, рӯз ба рӯз кам мешуд.

Ниҳоят, рӯзе расид, ки ӯ дигар ҳеҷ мехе накӯбид.

Он гоҳ падараш гуфт:

- Акнун ҳар рӯзе, ки бе хашм ва асабоният мегузаронӣ, аз девор як мехро берун каш.

Писарак гуфтаи падарашро иҷро кард. Рӯзҳо гузаштанд ва ниҳоят ҳамаи мехҳо аз девор берун кашида шуданд.

Падараш ӯро назди девор бурда гуфт:

- Акнун ба изҳои дар девормонда нигоҳ кун.

Писарак ба девор нигарист. Дар девор дигар мехе намонда буд, аммо ҷойи мехҳо - сӯрохӣ ва шикофҳои зиёде боқӣ монда буданд.

Падараш гуфт:

- Писарам, захми суханони сахте, ки инсон дар вақти хашм мегӯяд, низ мисли ҳамин изҳост. Ту баъдтар метавонӣ узр пурсӣ ва ҳатто суханонатро пас бигирӣ, аммо захме, ки ба дили инсон расондаӣ, метавонад муддати дароз боқӣ монад.

Пас, хашми худро идора карданро омӯз. Пеш аз он ки сухане бигӯӣ, фикр кун, зеро баъзе захмҳоро узр ҳам ба осонӣ шифо дода наметавонад.