ДУОИ ДИЛДОР

Рӯзе пирамарди доно ба шогирдаш гуфт:

— Эй фарзанд, ҳар рӯзи ҷумъа вақте офтоб тулӯъ мекунад, осмон як дари махсус мекушояд. Ин дар барои онҳое боз мешавад, ки дили пок доранд ва беғараз барои дигарон некӣ мехоҳанд.

Шогирд пурсид:

— Устод, аз куҷо фаҳмам, ки дуои ман аз дили пок аст?

Пирамард табассум кард ва гуфт:

— Дуое, ки танҳо барои худат нест, балки дар он саломатӣ барои бемор, осонӣ барои мушкилдор, баракат барои берузгору оромӣ барои дилшикаста хоҳӣ — он дуо дари осмонро мекушояд. Чун некӣ ба дигарон баргардад, Худо некӣ ба ту медиҳад.

Пас пирамард даст ба дуо баланд кард ва гуфт:

— Худоё, имрӯз рӯзи ҷумъа аст. Ба ҳар касе, ки дар дилаш орзуи нек дорад, роҳе кушо, ғаме аз дилҳошон бикаш, хонаҳояшонро аз ризқу баракат пур кун ва дар умрашон нуру фароғат андоз.

Шогирд гуфт:

— Устод, илова ба ин дуо ман ҳам ба ҳама меҳр мехоҳам.

Пир гуфт:

— Пас, ту дари ҷумъаро ёфтӣ.

Паёми ривоят

Ният чист, дил чист — ҳамон рӯзатро месозад. Рӯзи ҷумъа бошад, рӯзи ниятҳои нек ва дуоҳои қубулшаванда аст.