САНГИ ХУРД ВА ДАРЁ

Як рӯз санги хурде дар соҳили дарё меистод. Ҳавои тоза, осмони кабуд ва оби ҷорӣ — ҳама чиз зебо менамуд. Аммо санг аз як чиз норозӣ буд:

— Чаро ман ҳамеша дар ҷоям истода мемонам? — мегуфт ӯ. — Дарё бошад, ҳаракат мекунад, дунёро мебинад, садои ширин дорад. Ман бошам, як чизи ноаҳамиятам!

Дарё садои ӯро шунид ва оромона гуфт:

— Ҳар кас дар зиндагӣ ҷои худ дорад. Ман ҳаракат мекунам, то дигаронро сероб созам. Ту бошад, соҳилро нигоҳ медорӣ, то об аз ҳад нагузарад.

Аммо санг розӣ нашуд. Боре мавҷи сахт омад ва сангро бо худ бурд. Санг дар оғӯши об чарх зад, ба сангҳои дигар бархӯрд, дард кашид ва ниҳоят ба ҷое афтод, ки на соҳил буд ва на оромӣ.

Он ҷо фаҳмид:

— Худоро сипос, вақте дар ҷои худ будам! Ман аҳамият доштам, гарчанде намедонистам…

Баъд аз муддате мавҷ боз ӯро ба соҳил баргардонд. Санг дигар ҳаргиз шикоят накард. Ӯ фаҳмид, ки арзиши ҳар инсон дар иҷрои масъулияти худ аст, на дар тақлид ба дигарон.

Панд

Ҳар кас дар зиндагӣ ҷой ва вазифаи худро дорад. Агар мо норозӣ набошем ва ҳунари худро дуруст истифода барем, фоидааш ба ҳамагон мерасад.