Товус ва зоғ

Як рӯз товус ва зоғ дар боғ бо ҳам вохӯрданд. Онҳо ба якдигар нигоҳ карда, ҳар кадом чизеро дар дигаре писандиданд.

Товус ба зоғ гуфт:
— Пойҳои сурхи ту хеле зебоянд. Ба назарам, чунин пойҳо бештар ба ман мерасанд, зеро парҳои ман рангорангу зебоанд.

Зоғ ҷавоб дод:
— Не, ман фикр мекунам баръакс аст. Парҳои зебои ту ба пойҳои ман бештар мувофиқанд!

Онҳо баҳс мекарданду ҳар яке мехост чизҳои хуби дигареро дошта бошад.

Дар наздикии онҳо сангпуште нишаста буд. Ӯ суханони онҳоро шунида, гуфт:
— Дӯстони азиз, баҳс накунед. Худо ба ҳар кас чизе додааст. Ба яке парҳои зебо, ба дигаре пойҳои хуб, ба каси дигар овози хуш ё қувваи зиёд. Ҳеҷ кас ҳамаи неъматҳоро якҷо надорад.

Товус ва зоғ каме фикр карданд ва фаҳмиданд, ки сангпушт дуруст мегӯяд.

Аз ҳамон рӯз онҳо дигар ба якдигар ҳасад намебурданд ва аз он чизе, ки доштанд, хурсанд буданд.

Панд:
Ҳар кас хусусияти хуби худро дорад. Бояд ба неъматҳои худ шукр кунем ва ба дигарон ҳасад набарем.