Рӯбоҳ, кафшгар ва мардуми шаҳр

Дар замонҳои қадим рӯбоҳе буд, ки ҳар шаб пинҳонӣ ба хонаи як кафшгар медаромад. Ӯ пораҳои чармро медуздид ва мехӯрд.

Кафшгар аз ин кори рӯбоҳ бисёр ғамгин буд. Ҳар шаб чармҳояш кам мешуданд, аммо рӯбоҳро дошта наметавонист.

Як шаб кафшгар қарор кард, ки рӯбоҳро дастгир кунад. Ӯ назди сӯрохие, ки рӯбоҳ аз он ба шаҳр медаромад, пинҳон шуд. Вақте рӯбоҳ даромад, кафшгар сӯрохиро маҳкам кард.

Баъд ба хона рафт ва дид, ки рӯбоҳ боз назди чармҳо гашта истодааст. Кафшгар чӯберо ба даст гирифт ва сӯи рӯбоҳ рафт.

Рӯбоҳ тарсид ва зуд гурехт. Вай мехост аз ҳамон сӯрохӣ берун равад, вале дид, ки роҳ баста шудааст.

Рӯбоҳ бо худ гуфт:
— Агар тарсам ва саросема шавам, дастгир мешавам. Бояд ҳилае ёбам.

Ӯ худро ба мурда монанд кард ва дар назди сӯрохӣ дароз кашид.

Кафшгар омад, ба рӯбоҳ чанд бор бо чӯб зад. Рӯбоҳ ҳаракат накард. Кафшгар фикр кард, ки ӯ мурдааст ва аз назди вай рафт.

Субҳ шуд. Мардуми шаҳр аз хонаҳояшон берун омаданд ва рӯбоҳро диданд.

Яке гуфт:
— Забони рӯбоҳ ба кор меояд.

Ва забонашро бурид.

Рӯбоҳ сабр кард.

Дигаре гуфт:
— Думи рӯбоҳ ба ман лозим аст.

Ва думашро бурид.

Рӯбоҳ боз ҳам тоқат кард.

Каси дигар гӯши ӯро бурид. Яке дандонашро гирифт. Рӯбоҳ ҳамаи ин дардҳоро таҳаммул кард, зеро мехост ҷони худро наҷот диҳад.

Ниҳоят марде омад ва гуфт:
— Ман дили рӯбоҳро мехоҳам.

Ӯ кордро баровард ва хост шиками рӯбоҳро кушояд.

Рӯбоҳ бо худ гуфт:
— Акнун дигар ҷои сабр нест. Агар боз хомӯш монам, ҷони худро аз даст медиҳам!

Ӯ ногаҳон аз ҷой ҷаҳид ва бо тамоми қувва аз шаҳр гурехт.

Ҳангоми гурехтан мегуфт:

— То вақте сабр кардам, ки танҳо чизе аз даст медодам, аммо вақте кор ба ҷон расид, дигар бояд гурехт!

Панд:
Сабр кардан хуб аст, аммо инсон бояд донад, ки кай сабр кунад ва кай барои наҷоти худ чорае андешад.