Кисро ва ошпази зирак

Рӯзе Кисро аз назди ошхона мегузашт. Ӯ дид, ки як ғуломи ошпаз нон мепазад.

Аз гармии танӯр пешонии ошпаз арақ карда буд. Ӯ каме хамир гирифт ва арақи рӯяшро бо он пок кард. Баъд ҳамон хамирро ба хамири дигар ҳамроҳ карда, нон пухт.

Кисро инро дид, вале чизе нагуфт ва аз он ҷо гузашт.

Рӯзи дигар ӯ ошпазро назди худ хонд ва пурсид:
— Ба фикри ту, беҳтарин хӯрок кадом аст?

Ошпаз марди зирак буд. Ӯ фаҳмид, ки Кисро кори дирӯзаашро дидааст. Барои ҳамин ҷавоб дод:
— Беҳтарин хӯрок он аст, ки ту тарзи пухтани онро набинӣ ва танҳо вақте бинӣ, ки омода шуда пешат меоранд.

Кисро аз ин ҷавоби зиракона хандид ва аз гуноҳи ӯ гузашт.

Панд:
Зиракӣ ва ҷавоби дуруст метавонад инсонро аз мушкил наҷот диҳад. Аммо ҳангоми тайёр кардани хӯрок ҳамеша бояд покизагиро риоя кард.