Воқеият

Воқеияти худсохта мисли айнакест, ки ҳамеша бар чашм дорем, вале доштани онро фаромӯш кардаем. Ҳар чизеро бо он мебинем ва гумон мекунем, ки ҷаҳон маҳз ҳамин аст.

Аммо ҷаҳон бе он айнак дигаргуна аст. Барои диданаш бояд айнакро бардорем. Ин тарснок аст, зеро бе айнак ҳама чиз номаълум менамояд.

Дар ҳамин номуайянӣ ҳақиқат ҳаст, ҳузур ҳаст ва Ӯ ҳаст.

Пас айнакро бардор ва ба ҳақиқат нигар.

Бидон: айнак сохтаи туст, на бархоста аз ҳақиқати ту. Ҳақиқат аз Ӯст — нишонае аз Ӯ. Ту оинадори он ҳастӣ. Оина офтоб намешавад — танҳо нурро бозметобонад.

Ин ҳикоят тамсил аст, на нақли воқеаи рӯйдода.

Касе ба пирамарде гуфт:

— Ман ҳақиқатро мебинам.

Пирамард пурсид:

— Чиро мебинӣ?

Мард гуфт:

— Ҳамон чизеро, ки ҳама мебинанд.

Пирамард хандид:

— Пас ту воқеияти ҳамаро мебинӣ, на ҳақиқатро. Ҳақиқат он чизест, ки кас то айнакашро набардорад, намебинад.

Мард пурсид:

— Яъне чӣ?

Пирамард гуфт:

— Яъне ту аз паси айнаки сохтаҳои худ менигарӣ. Айнакро бардор ва бубин, ки ҷаҳон чӣ ранг дорад.