ДИЛИ СОФ

Гуфтаанд, замоне дар як деҳаи ором писарбачае зиндагӣ мекард, ки хеле кунҷкоб буд. Ӯ ҳамеша аз падари хирадмандаш мепурсид:

— Падарҷон, чӣ гуна инсон метавонад дӯстдоштаи мардум гардад?

Падараш ӯро назди дарёи соф бурд ва гуфт:

— Ба об нигоҳ кун.

Писар ба рӯи об нигарист ва чеҳраи худро дид.

Падар гуфт:

— Вақте дили инсон соф бошад, мисли ҳамин об ҳар чизро рост нишон медиҳад. Агар касе дурӯғ гӯяд, нафрат кунад ё макр варзад, дилаш тира мешавад, ва дигар на Худо, на мардум ба ӯ эътимод намекунанд.

Баъд чанд моҳ гузашт. Писарбача дар бозор ҳамёни пур аз пулро ёфт. Бисёриҳо гуфтанд, ки онро барои худ нигоҳ дор. Аммо ӯ ҳамёнро ба соҳиби ҳақиқияш баргардонд.

Соҳиби ҳамён ашк рехт ва гуфт:

— Писарам, ту дили соф дорӣ. Худо рӯзе беҳазорон маротиба бештар ба ту ато хоҳад кард.

Аз ҳамон рӯз номаш дар деҳа ҳамчун софдилтарини мардум баромад. Ӯ фаҳмид, ки сарвати ҳақиқӣ — на пул, балки дили пок ва виҷдони ором аст.

Панд:

Софдилӣ чароғест, ки роҳи зиндагиро равшан мекунад. Он касе, ки ростқавл аст, ҳеҷ гоҳ роҳро гум намекунад.