Доруи мушкушак

Зани Мушфиқӣ ба шавҳар таъна зада гуфт:

— Аз ин қадар хонашинӣ чӣ мегиред? Шумо ҳам мисли дигар шавҳарҳо ягон касбу кори фоиданок дошта бошеду…

Мушфиқӣ бисёр фикр карда, охир касби доруфурӯширо мувофиқ ёфт. Вай як рӯз дар маркази бозор як халтача хокистарро монда, «Доруи мушкушак мефурӯшам, доруи мушкушак!» гӯён фарёд задан гирифт.

Ба харидорон аз ҳамон хокистар ба коғазҳо кам-кам печонда медод. Як харидор тариқаи кор фармудани ин «дору»-ро пурсид. Мушфиқӣ ҷавоб дод:

— Аввал мушро дореду аз думаш гирифта, ба замин хуб занед. Баъд ба ҳоли худаш монда, як лаҳзае нигоҳ карда истед. Дидед, ки муш ҳеҷ ҳаракат намекунад, баъд аз ин дору ба даҳону бинии вай камтар ҷо диҳед. Ана, бо ҳамин муш ҷо ба ҷо мемурад ва шумо аз зараррасонии вай халос мешавед!

Харидор гуфт:

— Шумо одами аҷиб будед-ку! Баъд аз он ки мушро доштам, бе доруи шумо ҳам зада мекушам!

— Шумо аввал аз доруи ман харед, баъд мушро хоҳ аз рӯйи гуфти ман кушеду хоҳ аз рӯйи гуфти худатон — ихтиёр дар дасти бахтиёр! — ҷавоб дод Мушфиқӣ.