Подшоҳ ва надими доно

Рӯзе подшоҳ ба яке аз надимони худ (ҳамсуҳбат ва мушовири наздики подшоҳ) гуфт:

— Номи ҳамаи аблаҳони ин шаҳрро дар рӯйхате бинавис!

Надим гуфт:

— Ба як шарт: ҳар касеро, ки номашро нависам, ту набояд маро барои ин кор сарзаниш ё ҷазо диҳӣ.

Подшоҳ розӣ шуд.

Надим қаламу коғаз гирифт ва пеш аз ҳама номи худи подшоҳро навишт.

Подшоҳ инро дида, ба ғазаб омад ва гуфт:

— Агар исбот карда натавонӣ, ки ман аблаҳ ҳастам, туро сахт ҷазо медиҳам!

Надим оромона ҷавоб дод:

— Эй подшоҳ, магар ту ба яке аз хизматгоронат ҳуҷҷате ба маблағи сад ҳазор динор надодӣ, то ба кишвари дурдасте равад, он пулро бигирад ва баргардонад?

Подшоҳ гуфт:

— Бале, додам. Чӣ шудааст?

Надим гуфт:

— Ман он хизматгорро хуб мешиносам. Ӯ дар ин шаҳр на хонаю мулк дорад, на зану фарзанд. Агар он сад ҳазор динорро бигирад ва ба кишвари дигаре гурезад, ки ту дар он ҷо ҳеҷ қудрате надорӣ, чӣ кор мекунӣ?

Подшоҳ андаке андеша карду гуфт:

— Аммо агар ӯ фирор накунад, ба мо хиёнат наварзад ва ҳамаи пулро баргардонад, он гоҳ чӣ мегӯӣ?

Надим бо табассум ҷавоб дод:

— Он вақт номи туро аз рӯйхати аблаҳон пок мекунам ва ба ҷояш номи ҳамон хизматгорро менависам!

Панду ҳикмати ҳикоят

Ин ҳикоят ба мо меомӯзад, ки ба дигарон бовар кардан хуб аст, аммо боварии беандеша метавонад инсонро ба зарари бузург гирифтор кунад.

Инчунин ҳикоят бо зарофат нишон медиҳад, ки надим наметавонист хиёнати хизматгорро пешакӣ исбот кунад, вале подшоҳ ҳам барои супоридани чунин маблағи бузург эҳтиёткории кофӣ накарда буд.

Хулоса: «Эътимод кун, вале эҳтиётро аз даст мадеҳ!»