Халифа ва марди зираки бодиянишин

Рӯзе халифа барраи бирёнеро пеши худ гузошта буд ва мехост хӯрок бихӯрад.

Ногаҳон марди арабе аз биёбон омад. Халифа ӯро ба назди худ даъват кард ва дар сари дастархон нишонд.

Марди бодиянишин бисёр гурусна буд. Ҳамин ки ба хӯрок даст расонд, бо иштиҳои зиёд ба хӯрдани гӯшти барра оғоз кард. Ӯ гӯштро чунон бо шитоб аз устухон ҷудо мекард, ки халифа аз дидани ин ҳолат ба ҳайрат афтод.

Халифа хост бо ӯ шӯхӣ кунад ва гуфт:

— Эй мард, чаро ин барраро ин қадар бераҳмона пора-пора карда мехӯрӣ? Магар падари ин барра туро бо шохҳояш зада буд, ки имрӯз аз бачааш қасос мегирӣ?

Марди бодиянишин, ки бисёр ҳозирҷавоб буд, дарҳол гуфт:

— Эй халифа, ман аз ин барра ҳеҷ кинае надорам! Аммо ту чаро ба он бо чунин меҳрубонӣ менигарӣ ва аз хӯрдани гӯшташ худдорӣ мекунӣ? Магар модари ҳамин барра туро шир додааст, ки ин қадар ба ӯ дилсӯзӣ мекунӣ?

Халифа аз ин ҷавоби зиракона ва шӯхиомези мард бисёр хандид. Ҳозирҷавобии ӯ ба халифа чунон писанд омад, ки фармон дод ба мард ҳазор дирам мукофот диҳанд.

Панду ҳикмати ҳикоят

Ин ҳикоят нишон медиҳад, ки зиракӣ ва ҳозирҷавобӣ танҳо хоси подшоҳону донишмандон нест. Ҳатто марди одии биёбоннишин метавонад бо сухани муносиб ва ҷавоби зарифона шахси бузургро ба ҳайрат оварад.

Дар ин ҳикоят марди бодиянишин наранҷид ва ба сухани шӯхиомези халифа бо шӯхии дигар посух дод.

Хулоса: Сухани зиракона, агар бо одоб ва дар вақти муносиб гуфта шавад, метавонад ҳам боиси хурсандӣ гардад ва ҳам ба инсон эҳтиром оварад.