Абӯтуроб ва гӯшти бирён

Рӯзе шайх Абӯтуроб ҳамроҳи дӯстону шогирдонаш аз Макка берун омад.

Дар роҳ ба ҳамроҳонаш гуфт:

— Шумо бо роҳи асосӣ биравед, ман бошам, аз роҳи Табук меравам.

Ҳамроҳонаш гуфтанд:

— Эй шайх, ҳаво бисёр гарм аст! Чаро мехоҳӣ аз чунин роҳи душвор биравӣ?

Абӯтуроб ҷавоб дод:

— Чораи дигаре нест. Аммо шумо, вақте ба шаҳри Рамла расидед, ба хонаи фалон дӯстамон биравед ва дар он ҷо меҳмон шавед.

Ҳамроҳонаш мувофиқи гуфтаи шайх роҳи худро идома доданд.

Вақте ба шаҳри Рамла расиданд, ба хонаи ҳамон дӯст рафтанд. Соҳибхона онҳоро бо меҳрубонӣ истиқбол гирифт ва барои меҳмонон чор порча гӯшти бирён овард.

Ҳамин ки онҳо хостанд хӯрок бихӯранд, ногаҳон парандаи шикорие аз осмон поён омад ва яке аз порчаҳои гӯштро бо чанголҳояш гирифта, парвоз кард.

Ҳамроҳони шайх аз ин ҳодиса ҳайрон шуданд, вале гуфтанд:

— Маълум мешавад, ки он порчаи гӯшт рӯзии мо набудааст.

Сипас се порчаи боқимондаро хӯрданд.

Ду рӯз гузашт ва Абӯтуроб низ ба назди онҳо расид.

Ҳамроҳонаш аз ӯ пурсиданд:

— Эй шайх! Дар ин роҳи дарозу гарм чӣ гуна сафар кардӣ? Оё дар роҳ чизе барои хӯрдан пайдо намудӣ?

Абӯтуроб ҷавоб дод:

— Дар тамоми роҳ чизе наёфтам, ғайр аз он ки фалон рӯз парандае аз осмон як порча гӯшти бирёнро ба пеши ман андохт. Ман онро гирифтам ва хӯрдам.

Ҳамроҳонаш бо шунидани ин сухан дар ҳайрат монданд ва гуфтанд:

— Эй шайх! Пас мо бо ҳам хӯрок хӯрдаем! Зеро ҳамон рӯз, ки мо дар Рамла меҳмон будем, парандае аз осмон фуруд омад ва як порча гӯшти бирёнро аз пеши мо рабуд. Акнун маълум шуд, ки он гӯшт ба ту расидааст!

Абӯтуроб гуфт:

— Сидқ чунин аст!

Панду ҳикмати ҳикоят

Ин ҳикояти ирфонӣ ба мо се маънои муҳимро мерасонад:

1. Рӯзӣ аз ҷониби Худованд аст. Дар ҳикоят таъкид мешавад, ки он чӣ барои инсон муқаррар шудааст, метавонад аз роҳе, ки интизор надорад, ба ӯ бирасад.

2. Таваккал ба Худованд. Абӯтуроб дар роҳи душвор ба Худованд таваккал мекунад ва дар нақли ҳикоят ризқи ӯ ба таври ғайриодӣ мерасад.

3. Сидқ ва ихлос. Дар истилоҳи тасаввуф «сидқ» танҳо ростгӯӣ нест, балки ростии дил, самимият дар имон ва устуворӣ дар роҳи Худовандро низ ифода мекунад.

Маънои калимаҳои душвор

• Асҳоб — ҳамроҳон, дӯстон ва ёрон.

• Ҷода — роҳи калон, роҳи асосӣ.

• Табук — номи маҳал ва минтақае дар шимолу ғарби Арабистон.

• Рамла — номи шаҳре дар Фаластин.

• Фурӯд омадан — дар ҷое таваққуф кардан, меҳмон шудан.

• Заған (мушгир) — парандаи шикорӣ.

• Бирабуд — зуд гирифта бурд.

• Сидқ — ростӣ, самимият ва садоқат.

Хулоса: «Рӯзии ҳар кас ба ӯ аз роҳе мерасад, ки баъзан ҳатто тасаввурашро намекунад».