ҚАДАМИ АВВАЛ

Дар як шаҳр ҷавоне зиндагӣ мекард, ки идеяи наве дошт. Ҳар шаб ӯ орзу мекард, вале ҳар саҳар бо худ мегуфт: «Ҳоло вақти мувофиқ нест».  Ӯ метарсид: аз нокомӣ, аз сухани мардум, аз гум кардани вақт.

Рӯзе ӯ назди устоди доное рафт ва пурсид:

— Вақти беҳтарин барои оғоз кай аст?

Устод як дона тухмро ба замин гузошт ва гуфт:

— Агар ин тухм имрӯз кошта нашавад, фардо дарахт намешавад.

Ҷавон фаҳмид, ки идея низ мисли тухм аст: агар онро имрӯз бо амал якҷо накунӣ, ҳеҷ гоҳ самар намедиҳад.

Ӯ ҳамон рӯз қадами аввалро гузошт. Роҳ осон набуд, хатоҳо бисёр буданд, вале ҳар хато ӯро қавитар кард. Пас аз муддате, идеяаш ба стартап табдил ёфт ва барои дигарон ҳам фоида овард.

ХУЛОСА:

Стартап аз қадами аввал оғоз мешавад, на аз комил будан.