РИЗҚ АЗ ҶОНИБИ ХУДОВАНД АСТ

Донишманде азми сафар кард ва ба ҳамсараш гуфт:

— Ман ба сафар мебароям. Қабл аз рафтан чӣ қадар озуқа омода намоям?

Ҳамсари ӯ зане буд, ки ба Худо таваккалу эътимоди қавӣ дошт. Пас гуфт:

— Ризқе мехоҳам, ки то охири умрам кифоят кунад.

Донишманд аз ин сухан дар шигифт афтод ва пурсид:

— Аз куҷо донам, ки умри ту чӣ қадар аст? Ҳамсараш гуфт:
— Ин тавр бошад, ризқу рӯзиямро ба Оне ҳаволанамо, ки дарозии умрамро донад.
Аз чунин таваккалу эътимоди қавӣ ҳайрати донишманд афзуд. Ӯ дар ниҳоят барои ҳамсараш озуқае нагузошта ба сафар баромад.

Ҳамсоязанҳо аз рафтани донишманд хабардор шуда, аз ҳамсараш пурсиданд:

— Шавҳарат чӣ қадар ризқу рӯзӣ гузошт?
Ӯ посух дод:
— Ҳамсари ман ризқдиҳанда не, балки ризқхӯр аст.

Ризқ танҳо аз ҷониби Худованд аст. Инсонҳо танҳо воситаи дарёфти ризқ ҳастанду бас.