ҲАҚ

Аз Анас ибни Молик (р) ривоят аст, ки боре Расули Худоро (с) дидем, ки табассум мекард, ба сурате ки дандонҳояш намудор шуданд. Чун сабаби болидагияшро пурсидем, фармуд: Ду нафар аз умматонам ба ҳузури Ҳақ Таъоло меоянд ва яке мегӯяд:

— Худоё, ман бар ин бандаат ҳақ дорам. Ҳаққамро аз ӯ ситонида, ба ман бидеҳ.

Аллоҳ Таъоло ба он банда мефармояд:
— Ҳаққи ӯро бидеҳ!
Банда мегӯяд:
— Парвардигоро! Ман савобе надорам, ки ба ӯ бидиҳам.
Сипас Худованд ба даъвогар мегӯяд:
— Ӯ савобе надорад, ки ба ту бидиҳад. Пас чӣ талабе дорӣ?
Банда мегӯяд:
— Дар он сурат, бигзор аз гуноҳони ман ба ӯ дода шавад.

Пас Худованд мегӯяд:
— Ба боло нигар ва биҳиштро бубин!
Банда ба боло нигоҳ карда, биҳиштро мебинад ва. мегӯяд:
— Худоё, қасрҳоеро мебинам, ки аз ёқуту марҷон сохта шудаанд. Магар инҳо барои паёмбаре ва ё барои сиддиқу шаҳиде омода шудаанд?!

Худованд мефармояд:

— Инҳо барои касоне омода шудаанд, ки дар дунё музди ин ҳамаро пардохтаанд.

Банда мепурсад:
— Музди инҳоро чӣ касе пардохта метавонад? Худованд мефармояд:
— Агар хоҳӣ, ту низ метавонӣ сазовори инҳо бошӣ. Банда мегӯяд:
— Худоё, ман чӣ гуна метавонам сазовори чунин лутфу марҳамате бошам?
Ҳақ Таъоло мефармояд:
— Дар сурати аз даъвоят гузаштан ва бахшидани ҳаққе, ки бар ин бандаам дорӣ.
Банда мегӯяд:
— Ман аз даъвоям даргузаштам ва ҳаққи худро ба ӯ бахшидам.
Сипас Худованди Мутаъол мефармояд:
— Ҳамроҳи бародарат вориди биҳишт шавед!
Дар ҳамин ҳол Расули Худо (с) фармуд:
— Аз Худованд битарсед, аз Худованд битарсед ва муносибати байни ҳамдигарро дуруст ба роҳ монед! Бинед, ки Ҳақ Таъоло худ бевосита муъминонро ба ҳам меорад.