ТАБ КАРДУ МУРД

Марде аз дунё гузашт ва писараш ба мотами ӯ нишаст.

Рӯзҳои аввал ҳар касе, ки барои изҳори ҳамдардӣ ба хонааш меомад, аз сабаби марги падараш мепурсид.

Писар низ аз оғози бемории падар то лаҳзаи вафоташро бо тамоми ҷузъиёт ва обу тоб нақл мекард. Суханаш чунон тӯл мекашид, ки агар меҳмон субҳ меомад, то нисфирӯзӣ суҳбат идома меёфт. Дар натиҷа, писар маҷбур мешуд меҳмонро ба хӯроки нисфирӯзӣ даъват кунад.

Агар меҳмон баъд аз нисфирӯзӣ меомад, нақли писар то бегоҳ давом мекард ва ӯ ночор мешуд ба меҳмон хӯроки шом диҳад.

Чанд нафар бекорхӯру муфтхӯр, ки аз ин одати писар хабар ёфтанд, фурсати муносибе пайдо карданд. Онҳо ҳар рӯз гурӯҳ-гурӯҳ ба хонаи ӯ мерафтанд: гурӯҳе пеш аз нисфирӯзӣ ва гурӯҳи дигар баъд аз нисфирӯзӣ.

Ҳар бор бо изҳори ҳамдардӣ аз писар мепурсиданд:

— Худо падаратро раҳмат кунад! Бечора ба чӣ беморӣ гирифтор шуд? Чӣ тавр аз дунё гузашт?

Писар ҳам, мувофиқи одат, аз аввал то охир тамоми воқеаро бо обу тоб нақл мекард. Меҳмонони муфтхӯр бошанд, бо баҳонаи таслият гуфтан, ҳар рӯз дар хонаи ӯ хӯроки нисфирӯзӣ ё шом мехӯрданд.

Ин ҳолат чанд муддат идома ёфт.

Оқибат писар пай бурд, ки нақли дарозу муфассали беморӣ ва марги падараш на танҳо фоидае надорад, балки хароҷоти зиёдеро низ ба гарданаш мегузорад.

Аз ҳамон рӯз тасмим гирифт, ки дигар суханро дароз накунад.

Ҳар касе, ки барои таслият меомаду мепурсид:

— Худо падаратро биёмурзад! Чӣ тавр аз дунё гузашт?

Писар кӯтоҳу мухтасар ҷавоб медод:

— Худо раҳматаш кунад, таб карду мурд!

---

Панди ҳикоят

Ин ҳикоят ба мо меомӯзад, ки сухани дарозу зиёдатӣ на ҳамеша фоида дорад. Баъзан сухани кӯтоҳу бамаврид аз нақли тӯлониву бемаврид беҳтар аст.

Ҳамчунин, инсон бояд ҳушёр бошад, зеро баъзе одамон метавонанд аз содагӣ ва меҳрубонии дигарон ба манфиати худ истифода баранд.

Кам гӯю гузида гӯй чун дур,
То з-андаки ту ҷаҳон шавад пур.

Шарҳи вожаҳо

• Сӯгворӣ — мотам, андӯҳгин будан аз марги шахси наздик.

• Таслият — изҳори ҳамдардӣ ба шахси мотамзада.

• Бо обу тоб нақл кардан — воқеаро бо тафсилоти зиёд ва ба таври ҷолиб баён кардан.

• Риндон — дар ин ҳикоят ба маънои бекорхӯрон ва муфтхӯрон.

• Наҳор — хӯроки нисфирӯзӣ.

• Муфтхӯр — касе, ки бе меҳнат аз ҳисоби дигарон мехӯрад ё зиндагӣ мекунад.

Маънои ибораи «Таб карду мурд»: Ин ибора ҳангоми нақли кӯтоҳу мухтасари воқеае истифода мешавад, ки шахс намехоҳад ё зарурат намебинад ҷузъиёти онро муфассал шарҳ диҳад.