Мақолаҳо
Мақолаи навТо тавонӣ, дӯстонро гум макун
Мирзо Турсунзода То тавонӣ, дӯстонро гум макун, Дӯстони меҳрубонро гум макун. Дар ҷаҳон бе дӯст будан мушкил аст, Мушкилосонкункасонро гум макун. Дӯстро аз дӯст, ҷонам, фарқ кун, Дӯсти пайванди ҷонро гум макун. Чашмаи илҳоми мо халқ асту
Сабр ва кӯшиши доимӣ
Замоне дар як деҳаи кӯҳистонӣ оҳангари машҳуре зиндагӣ мекард. Ӯ аз пӯлод асбобҳои аъло ва устувор месохт, ки мардум аз ҳар гӯшаи кишвар барои харидани онҳо меомаданд. Аммо яке аз шогирдони ҷавонаш, ки ҳанӯз ба ҳунари оҳангарӣ сару кор дошт, аз шиддати
Фикри осоиши халқ ва дар ғами мардум бошад
Пири муршид ва доно Шайх Шиҳобуддин дар сафари дарё ба ман ду насиҳат кард: яке ин ки худбин ва дигар ин ки нисбат ба дигарон бадбин мабош. Ман шунида будам, ки ин шайх ҳангоми тиловати Қуръони маҷид агар ба оятҳои «аҳли ҷаҳаннам» мерасид, зор-зор гиря
Умри инсон қиммат аст
Аз гузашти умри худ як лаҳзае андеша кун, Умри одам ҳамчу ашки рўйи мижгон як дам аст. Умри инсон шабеҳи оби равон аст. Равон асту равон, барнамегардад. Умри инсон мегузарад ба сахтиву нармиҳо, бо ғаму хушиҳо, бо некиву бадиҳо. Албатта, хислатҳои
Бо падар хурсанд будам
Падар! Ёдат, рўзгорат, меҳри зиёдат, орзую омолатро дар қалби фарзандону пайвандонат то абад боқӣ гузоштӣ. Ҳеҷ гоҳ мо, фарзандону пайвандон, аз хотирҳо фаромўшат нахоҳем кард. Рўзе, ки панҷаи аҷал гиребонатро пора мекард, замину осмон ашки ҳасрат
САРВАТ ВА УМР
Шумо умри худро барои чӣ сарф мекунед? Марди сарватманди хасис тамоми умри худро танҳо барои ҷамъ кардани сарват мешузаронд. Рӯзе нишасту ба шумурдани сарвати ҷамъшудааш машғул шуд ва дид, ки дороии ӯ 300 000 динори тилло шудааст. Акнун ба тартиб додани
Филми Вақт
Ба наздикӣ филмеро бо номи “The time” (вақт) дидам ва он сабаб шуд, ки дар мавзӯи вақт чанд ҷумларо бо ҳам пайванд кунам. Филм дар худ дунёеро инъикос мекунад, ки он дунёи мо нест. Агар боигарӣ ва сарвату қудрати одамон дар дунёи мо бо пул ченак шавад,
Вақт гузашт
Вақт ҳар лаҳза пурзӯрии худро нишон медиҳад. Ҳеҷ кас онро боздошта, суръат бахшида ва ё оҳиста гузаронида наметавонад. Ҳангоме ки дар бораи вақт ҳарф мезанем, онро ҷудо аз замон тасаввур карда наметавонем: замони ҳозираро бошад, бе технологияҳои ахборӣ.
Ҳусн ҳусн нест, одоб ҳусн аст!
Луқмони ҳакимро пурсиданд: “Адаб аз кӣ омӯхтӣ?” Гуфт: “Аз беадабон. Ҳар чи аз эшон дар назарам нописанд омад, парҳез кардам”. Аз ин андешаи орифона чунин хулоса меояд, ки барои дарки моҳияти адаб худи зиндагӣ моро чун устоди сахтгир таълим
Кӯдакон нотарсанд
Кӯдакон нотарсанд Ду омӯзгор бо ҳам суҳбат доранд, якеаш мегӯяд: -Айни замон кор кардан душвор гаштааст!!! Омӯзгор аз директор метарсад, директор аз тафтиш, тафтиш аз волидон, волидон аз кӯдакон, танҳо кӯдакон аз касе наметарсанд. Ҷазои Одам Дар
Эҳтироми падар
Ба пири хидмати модар, падар кун, Ҷавонию ҷунун аз сар бадар кун! Ки парвардаст модар дар канорат, Падар буд солҳо тимордорат. Ҳар фарзанди солиму солеҳ, ҳар фарзанди мӯъмину мусалмон, ҳар фарзанди болиғу қобили меҳнат бояд ҳамеша дастёру мададгори
ҲИКОЯИ БӮИ МОДАР
Модарҷон, модари ширинам. Туро ёд кардам. Нони нав аз танӯр кандаву шири навдӯшидаатро ёд кардам, мехоҳам болои зонувони нармат сар монаму чун даврони пешин ҳаловат барам. Аммо… – Поям дард кард. Як зани калони соҳиби панҷ фарзанд, мисли кӯдак ноз
ЗАН, ЗАМИН, ЗИНДАГӢ
Тибқи омори Вазорати кишоварзии Ҷумҳурии Тоҷикистон 56 865 хоҷагии деҳқонии кишварро бонувон роҳбарӣ менамоянд. Оғози рўз - Соати 5 сари замин ҳозирем. Кори саҳар файзу баракати худро дорад. Насими фораму хониши мурғакони саҳархез, панҷаҳои нарми
Зимистон омад
Зимистон асту зери пардаи ях, Ба хоби ноз рафта ҷӯйборон. Магар дар хоби худ хобе бубинанд, Ба ёди рӯзҳои навбаҳорон. Ки ҷӯе медиҳад овоз бар ҷӯй Зи пушти парда ҳамчун роздорон. Ба худ печанду ҷӯшанду хурӯшанд Зи нури офтоби бомдодон… Хаёли
ПАНДУ АНДАРЗ АЗ АБӮАЛӢ ИБНИ СИНО
1. Даргузар, то даргузаранд! 2. Аз худ лоф мазан! 3. Он чӣ наниҳодаӣ, бармагир! 4. Дилро бозичаи дев масоз! 5. Ҳарчӣ ба худ раво надорӣ, бар дигарон маписанд! 6. Бандаиҳирс5 мабош! 7. То тавонӣ нони кас махӯр ва нон аз хеҷ кас дареғ
ДАРСИ МУОСИР БОЯД ЧӢ ГУНА БОШАД?
Ақидае дар миёни омӯзгорон роиҷ аст, ки агар хонанда дар дарс хомӯш нишаста, ба он гӯш диҳад, пас, маълум мешавад, ки ҳамааш хуб асту вай чизеро дарк намуда истодааст. Вале сатҳу сифати дарс дар асоси рушди натоиҷи таълимии омӯзгор муайян карда мешавад,
АДАБ ТОҶЕСТ АЗ НУРИ ИЛОҲӢ...
Иқболи Лоҳурӣ фармудааст: Дин, саропо сӯхтан андар талаб, Интиҳояш ишқу оғозаш адаб. Обрӯи гул зи рангу бўйи ӯст, Беадаб, берангу бӯ, беобрӯст. Навҷавонеро чу бинам беадаб, Рӯзи ман торик мегардад чу шаб. Ахлоқ дар луғат: Сиришт, хислат, одат,
ЧАРОҒАКИ РАҲНАМО
Чароғаки раҳнамо Дорад ҳар як гузаргоҳ, Ҳар се ранги банураш Ба мо нишон диҳад роҳ. Ранги сабзи чароғак Мекушояд ба мо роҳ. То нашавад фурӯзон, Нагузар аз гузаргоҳ! Ранги сурхи чароғак «Гӯяд», ки нашав роҳӣ. Ранги зардаш аз хатар Диҳад ба мо
СӢ ФАРЗАНДИ ЯК МОДАР
Ӯ, Моҳшариф Фидоева сӣ фарзанд дошт: 27 писару 3 духтар ва танҳо дар як ҷо, дар Мактаб-интернати №2-и ба номи А. Деҳотии (ҳоло “Сарпараст”) шаҳри Кӯлоб. Дар хона, ҷойи зисташ чанд фарзанди дигар дошт, намедонистем ва то ҳанӯз ҳам намедонем, агарчи аз ин
Ин корро фардо мекунам
Оё шумо боре фикр кардаед, ки чанд лаҳзаи арзишмандро танҳо бо умеди фардо аз даст додаед? Фардо як калимаи сода аст, аммо метавонад садҳо орзу ва ҳадафи моро аз мо дур кунад. Ҳар боре, ки мегӯем: "Ин корро фардо мекунам", мо ба худ ва ҳадафҳоямон камтар
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё