Зеҳн
1 пайгир · аз 15 июли 2026 дар Зеҳн
Луғат
Балоғат — расидагӣ, пухтагӣ, камолот. Чашми хирад — чашми ақл; дидаи ҳақиқатбин. Идрок — дарк кардан, дарёфтан, фаҳмидан. Қазову қадар — сарнавишт, тақдир, қисмат, пешомад ва сарнавишт. Ҷабраил — яке аз фариштагони
Аз норасоии об то ҳосили фаровон
Таҷрибаи сабақомӯзи хоҷагии деҳқонии Саидҷон Раҳмонбердиев Об - манбаи ҳаёт ва ризқи мардум Дар кишварҳои Осиёи Марказӣ об натанҳо манбаи ҳаёт, балки сарчашмаи ризқу рӯзии мардум ба шумор меравад, зеро ҳудуди 60-70%-и аҳолӣ дар деҳот зиндагӣ карда,
Агар Аллоҳ медонад, ки кӣ ба биҳишт ва кӣ ба дӯзах меравад, пас чаро инсонро меофарад?
Саволе дар бораи тақдир, ихтиёри инсон ва адолати Худованд Яке аз саволҳои амиқтарин ва баҳсбарангез дар бораи имон ва тақдир чунин аст: «Агар Аллоҳ аз аввал медонад, ки кадом инсон ба биҳишт ва кадом инсон ба дӯзах меравад, пас чаро касонеро, ки
ПАНҶ СОНИЯЕ, КИ ПАНҶОҲ СОЛИ УМРАМРО ДИГАР КАРД
Ҳикояи таъсирбахш дар бораи зиндагӣ, марг, бародарӣ ва қадри неъматҳои Худованд Ман панҷоҳ сол умр доштам. Панҷоҳ сол зиндагӣ кардам, аммо танҳо вақте ба марг наздик шудам, фаҳмидам, ки зиндагӣ чист... Соли гузашта рӯзеро аз сар гузарондам, ки тамоми
Биҳӣ — меваи хушбӯй ва хосиятҳои он барои саломатӣ
Биҳӣ яке аз меваҳои қадимӣ ва хушбӯй аст, ки аз замонҳои гузашта дар ғизо ва тибби мардумӣ ҷойгоҳи махсус доштааст. Ҳакимони гузашта онро барои қувват бахшидани меъда, ором кардани дил, беҳтар намудани ҳазми ғизо ва рафъи баъзе бемориҳо истифода
ҚИССАИ БОҒБОН ВА БАРГИ ДАРАХТОН
Дар як деҳаи зебо, дар наздикии кӯҳҳои сарбаланд, боғбони пиру кордоне бо номи Бобои Собир зиндагӣ мекард. Ҳар сол, вақте ки моҳи ноябр меомад, ҳаво ногаҳон хунук мешуд, шамолҳои тирамоҳӣ вазида, баргҳои дарахтон зард мегаштанд ва ба замин
АДОЛАТИ ХУДОВАНД
Паёмбари Худо (с) фармуд: «Рӯзе дар аснои хутба хондани Мӯсо (а) яке аз умматонаш аз ӯ чунин суол кард: — Эй Мӯсо! Донотарини инсонҳо кист? Ҳазрати Мӯсо (а) посух дод: — Ман! Сипас Худованд ба ӯ чунин ваҳй намуд: — Бандае дорам, ки дар
Чаро қаҳва баъзан ба ҷойи бедор кардан инсонро хоболуд мекунад?
Бисёриҳо субҳи худро бо як пиёла қаҳва оғоз мекунанд. Барои баъзеҳо қаҳва воситаи бедор шудан, барои дигарон роҳи бартараф кардани хастагӣ ва зиёд намудани қобилияти корӣ мебошад. Аммо оё боре мушоҳида кардаед, ки баъзан ҳатто пас аз нӯшидани қаҳва
ВАСИЯТИ ИСКАНДАР
Подшоҳе, ки ҷаҳонро гирифт, вале бо дасти холӣ рафт Ривоят мекунанд, ки Искандари Зулқарнайн кишварҳои зиёдеро фатҳ кард, сарзаминҳои дуру наздикро зери фармони худ даровард ва ба қудрату шуҳрати бузурге расид. Ӯ бо лашкарони бешумор аз шаҳрҳо ва
ВАҚТЕ КИ ҶИК-ҶИКИ МАСТОНАТ БУД, ЁДИ ЗИМИСТОНАТ НАБУД?
Дар фасли тобистон, вақте ҳаво гарму форам буд, замин сарсабз ва неъмат фаровон, гунҷишке хушҳолу беғам аз шохе ба шохи дигар мепарид ва бо овози форам ҷик-ҷик мекард. Ҳар ҷо мерафт, донае меёфт ва шикамашро сер мекард. На ғами фардо дошт ва на андешаи
НЕШИ АҚРАБ НА АЗ РАҲИ КИН АСТ
Рӯзе қурбоқаи бузурге дар лаби ҳавзе нишаста, бо овози баланд қур-қур мекард. Дар ҳамин ҳангом ақрабе ба назди ӯ омад, бо меҳрубонӣ салом дод ва гуфт: — Эй рафиқи азиз! Аз ту хоҳише дорам. Оё метавонӣ онро иҷро кунӣ? Қурбоқа посух дод: — Агар аз
КИШТАНД, МО ХӮРДЕМ; МО НИЗ БИКОРЕМ, ТО ДИГАРОН БИХӮРАНД
Ривоят мекунанд, ки рӯзе Анӯшервони Одил ҳамроҳи дарбориёни худ ба шикор мерафт. Ҳангоми гузаштан аз канори деҳае чашмаш ба пирамарде афтод, ки наздики навад сол умр дошт ва машғули шинондани ниҳоли чормағз буд. Анӯшервон аз дидани ин манзара дар
САБРИ ЗАН ВА ШУКРИ ШАВҲАР
Ривоят мекунанд, ки яке аз бузургони араб марде буд, ки чеҳраи чандон зебое надошт ва бо нозебоии зоҳириаш машҳур буд. Аммо ҳамсари ӯ зане бисёр зебо, хушахлоқ, некӯсират ва бофазилат буд. Рӯзе зан бо табассум ба шавҳараш нигарист ва гуфт: — Эй
СЕ СУРАТ ВА ПАНДИ САЙЁҲ
Рӯзе зане аз рӯйи шӯхиву зарофат ба марди сайёҳе, ки кишварҳои зиёдеро дида ва ҷаҳонро саёҳат карда буд, гуфт: — Эй марди ҷаҳондида! Ту, ки гирди олам гаштаӣ, аз сарзаминҳои гуногун гузаштаӣ ва бо мардумони бисёр ҳамсуҳбат шудаӣ, бигӯ, аз ин ҳама
НАСИҲАТИ СУҚРОТ
Ривоят мекунанд, ки рӯзе аз Суқроти ҳаким, файласуфи машҳури Юнон, пурсиданд: — Эй ҳаким! Бузургтарин орзуе, ки дар дил дорӣ, чист? Суқрот посух дод: — Бузургтарин орзуи ман ин аст, ки рӯзе ба баландтарин нуқтаи шаҳри Отин бароям ва бо овози баланд ба
НОНУ АНГУР ВА ИН ҲАМА ҶАНҶОЛ
Рӯзе се мард — яке курд, дигаре форс ва сеюмӣ турк — ҳамсафар шуданд. Онҳо бо ҳам роҳ мепаймуданд, аммо забони якдигарро намефаҳмиданд. Пас аз тай кардани роҳи тӯлонӣ ба шаҳре расиданд. Ҳар се хаставу гурусна буданд ва қарор доданд, ки барои хӯрдани
НОБИНОИ ВОҚЕӢ
Ривоят мекунанд, ки марди солеҳу парҳезгоре ба тангдастӣ гирифтор шуд. Рӯзгораш сахт гардид ва аз ҷиҳати молӣ дар вазъияти душворе қарор гирифт. Рӯзе шунид, ки марди сарватманде бахше аз дороии худро барои кӯмак ба ниёзмандон вақф кардааст. Бо умеди он
МАЛИКИ ЮНОН ВА СУҚРОТИ ҲАКИМ
Ривоят мекунанд, ки рӯзе яке аз подшоҳони Юнон бо ҳамроҳии дарбориёнаш аз роҳе мегузашт. Ногоҳ чашмаш ба Суқроти ҳаким афтод, ки дар гӯшае ором хобида буд. Подшоҳ бо такаббуру худписандӣ ба ӯ наздик шуд ва бо нӯги пояш лагаде зада, гуфт: —
МАСАЛИ «САДДИ ИСКАНДАР»
Ривоят мекунанд, ки чун Зулқарнайн дар яке аз сафарҳои худ ба сарзамине расид, дар миёни ду кӯҳи баланд қавмеро дид, ки забони ӯро ба душворӣ мефаҳмиданд. Мардуми он сарзамин аз дасти қавме бо номи Яъҷуҷ ва Маъҷуҷ ранҷу азоби зиёд мекашиданд. Онҳо дар
ҶАЗОЕ, КИ ИНСОН ЭҲСОС НАМЕКУНАД
Ривоят мекунанд, ки яке аз донишмандони Банӣ Исроил бисёр гуноҳ мекард, вале чун дар зиндагии худ мусибату сахтии ошкоре намедид, гумон мебурд, ки барои гуноҳонаш ҷазое нагирифтааст. Рӯзе ҳангоми дуо ба даргоҳи Худованд арз кард: — Парвардигоро! Чӣ




